Enkele weken na het overlijden van haar moeder, Margriet Hermans, spreekt de Vlaamse zangeres met een openheid die recht naar het hart gaat. Niet over haar carrière, niet over muziek, maar over een droom die ze haar hele leven met haar mama heeft gedeeld – een droom waarvan ze nu weet dat Margriet hem nooit meer werkelijkheid zal zien worden.

“Het moeilijkste is niet dat jij weg bent… maar dat jij nooit zult zien hoe mijn grootste droom uitkomt.”

Met die woorden raakt Celien een gevoel dat veel mensen herkennen: het verdriet om alle toekomstige momenten die voorgoed verloren zijn.

Een afscheid dat veel te snel kwam

Op 3 juni 2026 verloor Vlaanderen een van zijn meest geliefde artiesten. Margriet Hermans overleed op 72-jarige leeftijd, slechts korte tijd nadat bekend was geworden dat ze leed aan een agressieve en zeldzame vorm van kanker.

Voor heel Vlaanderen betekende het afscheid het verlies van een warme persoonlijkheid, een zangeres en presentatrice die generaties wist te verbinden.

Voor Celien betekende het vooral het verlies van haar mama.

Hun band ging veel verder dan die van moeder en dochter. Ze waren elkaars vertrouweling, collega’s, creatieve partners en onafscheidelijke steunpilaren. Samen stonden ze jarenlang op het podium, maakten ze muziek en genoten ze zichtbaar van elk moment dat ze konden delen.

Juist daarom voelt de leegte vandaag zo groot.

Niet alleen het verleden doet pijn

In een bijzonder emotionele terugblik vertelt Celien dat rouw niet alleen gaat over afscheid nemen van wat geweest is.

Veel moeilijker vindt ze de gedachte aan alles wat nog had moeten komen.

Ze sprak eerder al openlijk over haar kinderwens. Het idee dat haar moeder haar ooit als mama zou zien, was altijd vanzelfsprekend. Ze droomde ervan om samen te genieten van nieuwe mijlpalen, om advies te vragen, verhalen te delen en Margriet ooit als trotse oma te zien.

Die toekomst bestaat nu niet meer.

“Mama zal mij nooit mama zien worden,” liet Celien eerder weten.

Vandaag voegt ze daar een nog diepere gedachte aan toe: het moeilijkste is niet dat haar moeder er niet meer is, maar dat zij nooit getuige zal kunnen zijn van het mooiste hoofdstuk dat nog moet beginnen.

Een gemis dat met de tijd alleen maar zichtbaarder wordt

Veel mensen denken dat verdriet langzaam minder wordt.

Maar volgens rouwdeskundigen krijgt verlies vaak juist een nieuwe betekenis naarmate het leven verdergaat. Elke nieuwe mijlpaal legt opnieuw bloot wie er ontbreekt.

Een huwelijk.

De geboorte van een kind.

Een eerste Moederdag.

Een verjaardag.

Allemaal momenten waarop het gemis opnieuw voelbaar wordt.

Voor Celien is dat besef inmiddels een dagelijkse realiteit.

Niet omdat de herinneringen vervagen, maar juist omdat ze zo levendig blijven.

Terug het podium op, zonder haar grootste steun

Enkele weken na het overlijden van Margriet besloot Celien voorzichtig opnieuw op te treden.

Dat was allesbehalve vanzelfsprekend.

Jarenlang stond haar moeder vlak naast haar op het podium. Muziek was hun gezamenlijke taal, hun manier om emoties te delen en mensen te raken.

Nu moest Celien dezelfde liedjes zingen zonder de persoon die haar altijd met één blik gerust kon stellen.

Wie haar eerste optredens zag, merkte hoe moeilijk dat was.

Haar glimlach keerde voorzichtig terug, maar achter elk applaus klonk ook de stilte van iemand die ontbrak.

“Mama” kreeg een totaal andere betekenis

Een van de meest aangrijpende momenten blijft telkens opnieuw het nummer “Mama”.

Celien schreef het lied oorspronkelijk als liefdevol eerbetoon toen Margriet haar zeventigste verjaardag vierde.

Destijds was het een warme ode aan hun bijzondere band.

Na het overlijden van haar moeder klinkt elk woord anders.

Waar vroeger dankbaarheid overheerste, klinkt nu vooral het gemis.

Voor veel fans is het onmogelijk geworden om het nummer te beluisteren zonder een brok in de keel.

Vlaanderen leeft intens mee

De openhartigheid van Celien maakt veel los.

Op sociale media delen duizenden mensen hun eigen verhalen over het verlies van een ouder. Sommigen herkennen zich in haar verlangen om nog één gesprek te kunnen voeren. Anderen schrijven dat ze precies weten hoe het voelt wanneer grote levensmomenten worden overschaduwd door de afwezigheid van iemand die er altijd had moeten zijn.

Die golf van verbondenheid laat zien dat verdriet universeel is.

Iedereen verliest ooit iemand van wie hij houdt.

En iedereen kent die ene gedachte:

“Wat had ik dit moment toch graag nog met jou gedeeld.”

De liefde blijft, ook als iemand er niet meer is

Ondanks haar immense verdriet probeert Celien stap voor stap vooruit te kijken.

Niet omdat het verlies minder pijn doet, maar omdat ze weet dat haar moeder niets liever zou hebben gewild.

Ze draagt Margriet mee in haar muziek, in haar herinneringen en in alles wat ze nog wil bereiken.

Misschien zal haar moeder nooit naast haar staan wanneer haar grootste droom werkelijkheid wordt.

Maar in haar hart zal ze er altijd zijn.

En precies daarom raken Celiens woorden zoveel mensen.

Omdat ze niet alleen spreken over afscheid.

Ze gaan over liefde die blijft bestaan, zelfs wanneer degene van wie je houdt voorgoed uit het zicht is verdwenen.

Soms is dat misschien wel de zwaarste vorm van rouw: niet het gemis van gisteren, maar het besef dat iemand ook morgen, en alle dagen daarna, zal ontbreken bij de mooiste momenten van je leven.