Meermaals vloeiden de tranen tijdens de plechtigheid, maar toen Celien op het einde zelf naar voren stapte, veranderde de sfeer voelbaar. De dochter van Margriet probeerde zich sterk te houden, maar haar emoties namen steeds meer de overhand. Op verschillende momenten brak haar stem, terwijl de aanwezigen zichtbaar naar adem hapten.

Een afscheid dat Vlaanderen diep raakte

Margriet Hermans overleed na een korte maar agressieve strijd tegen kanker. Nadat duidelijk werd dat genezing niet langer mogelijk was, koos ze bewust voor euthanasie. Volgens haar familie was het een weloverwogen beslissing, genomen met dezelfde vastberadenheid waarmee ze haar hele leven had geleid.

Tijdens de uitvaart werd niet alleen stilgestaan bij haar indrukwekkende carrière, maar vooral bij de vrouw achter de schermen: de moeder, echtgenote, zus en vriendin die voor zoveel mensen een vaste waarde was.

Van Luc Appermont tot Micha Marah, van Herman Brusselmans tot Johan Verstreken: iedereen sprak over dezelfde eigenschappen. Haar warmte. Haar eerlijkheid. Haar aanstekelijke lach. En vooral haar vermogen om mensen samen te brengen.

Maar niets bleek zo aangrijpend als de woorden van haar eigen dochter.

“Jij was mijn alles”

Toen Celien uiteindelijk het woord nam, werd het muisstil in de kapel.

Ze bedankte eerst iedereen die haar moeder had gesteund en herdacht. Vervolgens richtte ze zich rechtstreeks tot Margriet.

Met tranen in de ogen beschreef ze haar moeder als haar beste vriendin, haar klankbord en haar veilige haven.

“Jij was mijn allerbeste vriendin. Jij was mijn anker. Jij was mijn klankbord. Jij was en bent mijn alles.”

De woorden kwamen hard binnen bij het publiek. Overal in de zaal werden zakdoeken bovengehaald. Zelfs mensen die Margriet alleen van televisie kenden, konden hun emoties nauwelijks bedwingen.

Verschillende aanwezigen vertelden achteraf dat ze op dat moment niet alleen aan Margriet dachten, maar ook aan hun eigen ouders, kinderen of geliefden.

“Plots dacht iedereen aan zijn eigen familie,” vertelde een aanwezige zichtbaar geëmotioneerd. “Dat maakte het zo pijnlijk herkenbaar.”

De laatste uren van Margriet

Nog indringender werd het toen Celien sprak over de laatste momenten van haar moeder.

Ze vertelde hoe ze alles had geprobeerd om ervoor te zorgen dat Margriet in alle rust afscheid kon nemen van het leven. Volgens Celien bleef haar moeder zelfs in haar laatste minuten bezig met de mensen rondom haar.

Ze gaf haar echtgenoot Frank nog een kus. Ze schonk familieleden nog een blik vol liefde. Ze probeerde zelfs op dat moment anderen gerust te stellen.

De beschrijving van die laatste uren zorgde voor een tastbare stilte in de kapel.

Velen hielden het niet langer droog.

“Er is iets wat ik mama nooit meer heb kunnen zeggen…”

Het meest aangrijpende moment moest toen nog komen.

Terwijl Celien haar moeder rechtstreeks aansprak, viel ze plots even stil. Haar stem brak. Ze keek naar beneden en probeerde zichtbaar haar emoties onder controle te krijgen.

Daarna volgde een bekentenis die de hele zaal diep raakte.

“Er is iets wat ik mama nooit meer heb kunnen zeggen…”

Volgens aanwezigen kon je op dat moment een speld horen vallen.

Celien vertelde hoe moeilijk het is wanneer iemand die zo’n centrale plaats in je leven innam plots wegvalt. Hoe je achterblijft met woorden die je nog wilde uitspreken, met momenten die je nog had willen beleven en met vragen waarop nooit meer een antwoord zal komen.

Ze maakte duidelijk dat liefde niet verdwijnt wanneer iemand sterft, maar dat het gemis daardoor soms juist nog groter wordt.

Voor veel aanwezigen was dat het moment waarop de emoties volledig doorbraken.

Een staande ovatie die minutenlang duurde

Na haar toespraak verzamelde Celien nog één keer al haar moed.

Ze vroeg iedereen recht te staan voor haar moeder.

“Dames en heren… Margriet Hermans.”

Wat daarna gebeurde, zal niemand die aanwezig was ooit vergeten.

De volledige kapel sprong recht. Familieleden, vrienden, collega’s en genodigden applaudisseerden minutenlang. Ook buiten de kapel werd het applaus overgenomen door mensen die de ceremonie vanop afstand volgden.

Het werd geen afscheid in stilte, maar een laatste eerbetoon vol liefde, respect en dankbaarheid.

“Hoe mijn leven zonder jou verder moet, weet ik nog niet”

Met haar laatste woorden brak Celien nog één keer duizenden harten.

Ze gaf toe dat ze nog niet weet hoe haar leven zonder haar moeder verder moet.

Toch probeerde ze hoop te vinden in alles wat Margriet haar had meegegeven.

“Hoe mijn leven zonder jou verder moet, weet ik nog niet. Ik ga je zo ontzettend hard missen. Maar het komt goed, want jij hebt mij juist opgevoed. Ik hou van jou.”

Voor velen in de zaal vatte die ene zin perfect samen wie Margriet Hermans was.

Niet alleen een bekende Vlaamse persoonlijkheid, maar bovenal een moeder die haar dochter zoveel liefde gaf dat die zelfs in het diepste verdriet nog kracht wist te vinden.

En precies daarom bleef na afloop van de plechtigheid één gevoel hangen bij iedereen die erbij was: Margriet Hermans is misschien overleden, maar vergeten zal ze nooit worden.