Een afscheid dat Vlaanderen recht in het hart trof

Tijdens de emotionele uitvaart van Margriet Hermans in de Landloperskapel van Merksplas volgden de ontroerende momenten elkaar in snel tempo op. Familieleden haalden herinneringen op, vrienden brachten warme eerbetonen en muziek vulde de kapel met emoties. Maar één moment zorgde voor een bijzondere stilte onder de aanwezigen.

Op vraag van dochter Celien Hermans schreef auteur Herman Brusselmans een persoonlijk gedicht voor Margriet. Geen grootse speech, geen lange terugblik op haar carrière, maar een intiem eerbetoon dat recht uit het hart leek te komen.

Toen zijn woorden werden voorgelezen, werd het muisstil in de kapel.

Woorden die meer zeiden dan een afscheid alleen

Brusselmans stond al jarenlang bekend als iemand die Margriet bewonderde om haar authenticiteit en levenslust. In het verleden liet hij zich meermaals lovend uit over haar persoonlijkheid en haar vermogen om mensen samen te brengen.

Voor haar afscheid koos hij niet voor dramatische beelden of zware woorden. In plaats daarvan schreef hij een tekst vol warmte, liefde en bewondering.

Een tekst waarin hij Margriet omschreef als iemand die licht bracht in het leven van anderen.

Iemand die mensen liet glimlachen, zelfs op moeilijke momenten.

Iemand die niet zomaar vergeten kan worden.

“Margriet was een zon, een ster in de nacht”

Het meest besproken fragment uit het gedicht liet niemand onberoerd.

“Hartelijkheid, het goede en de liefde bracht. Margriet was een zon, een ster in de nacht.”

Voor veel aanwezigen vatte die ene zin perfect samen wie Margriet Hermans voor hen was.

Niet alleen een zangeres, televisiepersoonlijkheid of politica, maar vooral een vrouw die warmte uitstraalde en mensen het gevoel gaf dat ze gezien werden.

De woorden werden gevolgd door een diepe stilte.

Sommigen keken naar de grond.

Anderen veegden discreet een traan weg.

Het waren geen woorden van afscheid alleen, maar woorden van dankbaarheid.

Een boodschap die recht uit het hart kwam

Volgens aanwezigen voelde het gedicht niet als een formeel eerbetoon, maar als een laatste persoonlijke brief aan een dierbare vriendin.

Brusselmans schreef over herinneringen die blijven leven, over liefde die sterker blijkt dan afscheid en over de overtuiging dat sommige mensen nooit echt verdwijnen zolang er over hen gesproken wordt.

Dat maakte zijn boodschap zo krachtig.

Achter elke regel schuilde verdriet.

Maar ook bewondering.

En bovenal de erkenning dat Margriet een leegte achterlaat die onmogelijk volledig kan worden opgevuld.

Celien wilde haar moeder op deze manier eren

Dat net Herman Brusselmans gevraagd werd om een tekst te schrijven, was geen toeval.

Celien wilde dat de ceremonie een weerspiegeling werd van wie haar moeder werkelijk was. Niet alleen de bekende artieste die Vlaanderen kende, maar ook de vrouw achter de schermen.

De vrouw die vrienden maakte voor het leven.

De vrouw die mensen liet lachen.

De vrouw die zelfs tijdens moeilijke periodes bleef geloven in warmte en menselijkheid.

Het gedicht van Brusselmans sloot daar naadloos bij aan.

Een herinnering die blijft voortleven

Toen de laatste woorden van het gedicht door de kapel klonken, werd voor veel aanwezigen duidelijk dat Margriet Hermans veel meer naliet dan een indrukwekkende carrière.

Ze liet herinneringen achter.

Vriendschappen.

Liedjes.

Momenten van troost.

En vooral een gevoel van verbondenheid dat generaties overstijgt.

Misschien was dat precies wat Herman Brusselmans met zijn tekst wilde zeggen.

Dat mensen zoals Margriet niet verdwijnen wanneer ze sterven.

Ze blijven voortleven in verhalen, herinneringen en in de harten van iedereen die ooit door hen geraakt werd.

En daarom raakten zijn woorden zoveel mensen.

Omdat achter elke regel het verdriet schuilde om iemand die onmogelijk te vervangen is.