MERKSPLAS – Wat begon als een ingetogen afscheid van Margriet Hermans, groeide uit tot een van de meest aangrijpende momenten die Vlaanderen de afgelopen jaren heeft gezien. Familie, vrienden, collega’s en bewonderaars verzamelden zich in de Landloperskapel om afscheid te nemen van de geliefde zangeres, presentatrice en politica. Maar het was vooral dochter Celien Hermans die iedereen diep wist te raken met woorden die recht uit het hart kwamen.

Een afscheid dat Margriet zelf mee vormgaf

Van bij het begin was duidelijk dat dit geen klassieke uitvaart zou worden. Margriet Hermans had haar afscheid tot in de kleinste details mee voorbereid. Muziek, teksten, sprekers en zelfs de sfeer van de ceremonie droegen haar stempel.

Johan Verstreken, die de plechtigheid leidde, verwelkomde de aanwezigen met warme woorden over de vrouw die generaties Vlamingen wist te raken.

Hij schetste het beeld van een veelzijdige persoonlijkheid: een talentvolle artieste, een sterke televisiepersoonlijkheid, een geëngageerde politica, maar bovenal een liefdevolle echtgenote van Frank Deloof en een trotse moeder van Celien.

Al snel werd duidelijk dat deze dag niet alleen in het teken stond van verdriet, maar ook van dankbaarheid voor een leven dat zoveel mensen had geraakt.

Muziek, herinneringen en liefde

Doorheen de plechtigheid wisselden persoonlijke getuigenissen en muzikale eerbetonen elkaar af.

Luc Appermont sprak over de kwetsbare kant van Margriet, een kant die volgens hem vaak verborgen bleef achter haar krachtige uitstraling.

Micha Marah herinnerde zich haar vriendin als een vrouw zonder masker of façade.

“Wat je zag, was wie ze was,” vertelde ze. “Warm, eerlijk, grappig, soms koppig, maar altijd authentiek.”

Ook de familie haalde herinneringen op aan de ondeugende, levenslustige Margriet die als kind al haar eigen weg ging en nooit bang was om voor anderen op te komen.

Tussendoor zorgden live-optredens van Berre en Bart Herman voor momenten van ontroering die bij veel aanwezigen zichtbaar binnenkwamen.

De moedige woorden van Celien

Maar het meest emotionele moment moest nog komen.

Toen Celien Hermans naar voren stapte, viel er een bijna tastbare stilte in de kapel. Velen voelden aan dat dit het moment zou worden waarop alle emoties samenkwamen.

Met zichtbaar ingehouden verdriet begon ze haar moeder toe te spreken.

Ze vertelde hoe Margriet haar beste vriendin was geweest, haar klankbord, haar veilige haven en haar grootste voorbeeld.

“Jij was en bent mijn alles,” klonk het.

De woorden sneden door merg en been.

Celien sprak ook openhartig over de periode waarin haar moeder hoorde dat ze ongeneeslijk ziek was. Volgens haar was de beslissing om euthanasie aan te vragen geen impulsieve keuze, maar een weloverwogen beslissing die volledig paste bij de manier waarop Margriet altijd in het leven had gestaan: bewust, moedig en met de regie stevig in eigen handen.

“Rustig, doordacht en helemaal op z’n Hermans”

Een van de meest aangrijpende passages uit haar toespraak ging over de laatste uren van haar moeder.

Celien beschreef hoe ze er alles aan had gedaan om ervoor te zorgen dat Margriet in alle rust kon vertrekken.

Ze vertelde hoe haar moeder zelfs in haar laatste momenten nog liefde uitstraalde naar de mensen rondom haar.

Een kus voor haar echtgenoot Frank.

Een knipoog naar familieleden.

Een laatste blik vol warmte.

“Rustig, doordacht en helemaal op z’n Hermans,” omschreef Celien die laatste momenten.

In de kapel vloeiden op dat moment overal tranen.

Een applaus dat minutenlang bleef duren

Toen haar toespraak ten einde liep, vroeg Celien de aanwezigen om nog één keer recht te staan voor haar moeder.

“Dames en heren: Margriet Hermans.”

Meer woorden waren niet nodig.

Vrijwel onmiddellijk veerde de volledige zaal recht. Het applaus dat volgde, groeide uit tot een indrukwekkende staande ovatie die minutenlang bleef aanhouden.

Ook buiten de kapel klonk applaus van de vele mensen die het afscheid via schermen volgden.

Het was niet zomaar een eerbetoon aan een bekende Vlaming.

Het voelde als een collectief dankwoord aan een vrouw die generaties lang kleur gaf aan het Vlaamse leven.

Een afscheid dat nog lang zal nazinderen

Toen de urne uiteindelijk naar buiten werd gedragen, begeleid door dochter Celien en echtgenoot Frank Deloof, bleef de emotie voelbaar.

De muziek van Margriet vulde nog eenmaal de ruimte terwijl familie en vrienden haar in intieme kring verder zouden herdenken.

Voor velen voelde het afscheid als het einde van een tijdperk.

Maar tegelijk bleef één gedachte hangen bij iedereen die aanwezig was: Margriet Hermans mag dan fysiek verdwenen zijn, haar stem, haar lach en haar warme persoonlijkheid zullen nog jarenlang voortleven in de herinneringen van duizenden mensen.

En misschien was dat precies wat zij zelf het allerliefst had gewild. Dat mensen haar niet zouden herinneren om haar afscheid, maar om het leven dat ze met zoveel enthousiasme, warmte en authenticiteit heeft geleefd.