‘Dit was wat Margriet boven alles nog wilde nalaten…’ Laatste wens van Margriet Hermans raakt aanwezigen diep tijdens ceremonie van Johan Verstreken
Laatste wens van Margriet Hermans raakt aanwezigen diep tijdens ceremonie van Johan Verstreken: “Ze wilde dat iedereen met een glimlach afscheid nam” — een ontroerende boodschap die de zangeres zelf nog had voorbereid, zorgde voor een onvergetelijk moment tijdens haar laatste groet aan Vlaanderen.
Woorden schoten tekort toen familie, vrienden, collega’s en honderden bewonderaars samenkwamen om afscheid te nemen van Margriet Hermans. De geliefde artieste liet niet alleen een indrukwekkende carrière achter, maar ook een laatste wens die diep binnenkwam bij iedereen die aanwezig was. Terwijl verdriet en gemis voelbaar waren in elke hoek van de Landloperskapel, zorgde één boodschap ervoor dat er tussen de tranen door ook voorzichtig werd gelachen.
Een afscheid dat ze zelf had vormgegeven
Margriet had haar uitvaart grotendeels zelf voorbereid. Volgens mensen uit haar omgeving wilde ze absoluut vermijden dat de plechtigheid uitsluitend in het teken zou staan van verdriet. Ze wist dat haar overlijden een grote leegte zou achterlaten, maar hoopte dat de aanwezigen haar vooral zouden herinneren zoals ze jarenlang was geweest: energiek, rechtuit, warm en dicht bij haar publiek.
De ceremonie werd begeleid door Johan Verstreken, een goede vriend van de zangeres. Hij vertelde zichtbaar geëmotioneerd hoe bijzonder het was om haar laatste wensen mee vorm te geven. Muziek, teksten en de toon van de dienst waren vooraf door Margriet besproken en vastgelegd. Alles moest één duidelijke boodschap uitdragen: het leven vieren, zelfs op het moment van afscheid.
“Ze wilde dat mensen glimlachend naar huis gingen”
“Ze wilde dat mensen niet met alleen verdriet naar huis gingen,” klonk het tijdens de plechtigheid. “Ze wilde dat ze zich haar lach herinnerden, de muziek, de anekdotes, de kleine momenten waarop ze anderen gelukkig maakte.”
Die gedachte werd gedurende de hele ceremonie voelbaar. Tussen emotionele herinneringen door werden verhalen gedeeld over haar humor, haar doorzettingsvermogen en haar bekende koppigheid — eigenschappen die haar soms eigenzinnig maakten, maar ook bijzonder geliefd bij wie haar kende. Meer dan eens verscheen er een glimlach op de gezichten van de aanwezigen wanneer een oude anekdote of een onverwacht grappig detail uit haar leven werd verteld.
Honderden fans trotseerden regen en wachtrijen
Dat Margriet een uitzonderlijke band met haar publiek had, bleek al dagen eerder in Oud-Turnhout. Voor het rouwcentrum stonden honderden mensen aan te schuiven voor een laatste groet. Regen en lange wachttijden hielden hen niet tegen. Sommigen volgden haar al tientallen jaren, anderen hadden haar slechts enkele keren ontmoet, maar voelden toch de behoefte om afscheid te nemen.
Vriendinnen Els (57) en José (73) stonden uren in de rij met een foto waarop ze lachend naast Margriet en dochter Celien Hermans te zien zijn. “Ze hield van de mensen, en wij hielden van haar,” zeiden ze. Fan Wim Baert (54) vertelde dat hij “meteen verkocht was” toen hij voor het eerst haar stem hoorde en haar jarenlang overal volgde om haar live te horen zingen. Ook jongere fans, zoals Kyran (20) en Dylana (19), benadrukten dat Margriet altijd vriendelijk bleef en zichzelf bleef.
Michel Follet: “Die koppigheid maakte haar uniek”
Een van de meest opvallende aanwezigen was radiomaker Michel Follet. Hij bracht een laatste groet aan een vrouw met wie hij al vele jaren bevriend was.
“Margriet en ik kenden elkaar al heel lang. Onze wegen hebben zich altijd gekruist. We hebben zelfs ooit samen een duet opgenomen. Ze was geëngageerd, gepassioneerd en had het hart op de tong. Ze had een koppigheid in zich waar ik enorm van hield. Als je ziet wat haar dood teweegbrengt, dan weet je dat ze veel te vroeg is afgeschreven.”
Zijn woorden vatten samen wat veel aanwezigen voelden: Margriet was nooit kleurloos, nooit voorzichtig, maar altijd oprecht aanwezig.
Een sobere locatie, geen sensationeel mysterie
Rond de keuze voor de Landloperskapel circuleerden de afgelopen dagen allerlei speculaties. In sommige berichten werd gesproken over een “macabere” of “mysterieuze” laatste wens. De feiten die publiek bevestigd zijn, schetsen echter een ander beeld: Margriet koos bewust voor een sobere en betekenisvolle locatie en werkte haar afscheid tot in detail uit. Familie en vrienden benadrukken vooral dat ze de regie over haar eigen afscheid wilde behouden en dat de plechtigheid een warm eerbetoon moest worden — geen spektakel en geen duister ritueel.
Geen bloemen, maar steun voor kankeronderzoek
De familie vraagt nadrukkelijk om geen bloemen mee te brengen. In de plaats daarvan wordt gevraagd om de Stichting tegen Kanker te steunen. Dat verzoek sluit aan bij de manier waarop Margriet haar laatste boodschap wilde formuleren: niet alleen terugkijken op wat voorbij is, maar ook iets betekenen voor wie vandaag nog strijdt tegen dezelfde ziekte.
De glimlach die bleef hangen
Toen de ceremonie ten einde liep en de aanwezigen langzaam naar buiten gingen, bleef één gedachte hangen. Niet de stilte van haar laatste dagen, maar de levensvreugde die Margriet Hermans gedurende haar hele carrière met zoveel mensen had gedeeld. Dat was, volgens vrienden en familie, wat ze boven alles nog wilde nalaten.
“Ze wilde dat iedereen met een glimlach afscheid nam.”
Voor velen was precies dat het meest ontroerende moment van de dag: beseffen dat haar laatste wens geen groot geheim of spectaculaire onthulling was, maar een eenvoudige, menselijke boodschap van warmte, dankbaarheid en levenslust.
