‘Dit had nooit mogen gebeuren…’ Schokkende waarschuwingen van vóór het ongeval zetten alles in een ander daglicht
Meer dan een week na het verwoestende ongeval aan de spoorovergang in Buggenhout blijven de vragen zich opstapelen. Wat begon als een tragisch ongeval waarbij vier mensen het leven verloren, dreigt steeds meer uit te groeien tot een dossier waarin waarschuwingen, meldingen en gemiste signalen centraal staan.
Nu blijkt dat er al vóór het drama verschillende klachten waren over het rijgedrag van de buschauffeur. Volgens betrokkenen zouden die bezorgdheden meermaals zijn doorgegeven aan de bevoegde instanties. De onthulling zorgt voor grote emoties bij nabestaanden en roept opnieuw de pijnlijke vraag op of het ongeval voorkomen had kunnen worden.
Een tragedie die vier levens kostte
Het ongeval vond vorige week dinsdag plaats aan een spoorovergang in Buggenhout. Een schoolbusje werd daar gegrepen door een trein, met dramatische gevolgen.
Twee scholieren, een begeleider en de 49-jarige chauffeur kwamen om het leven. De beelden en berichten over het ongeval lieten heel Vlaanderen geschokt achter. Families verloren geliefden, klasgenoten verloren vrienden en een hele gemeenschap werd geconfronteerd met een verlies dat nauwelijks te bevatten is.
Terwijl de eerste dagen vooral in het teken stonden van rouw en medeleven, verschuift de aandacht nu steeds meer naar de omstandigheden die aan het ongeval voorafgingen.
“De alarmbellen gingen al langer af”
Volgens gedeputeerde voor Onderwijs Kurt Moens was het provinciebestuur al vóór het ongeval op de hoogte van klachten over het rijgedrag van de chauffeur.
Hij bevestigt dat er signalen binnenkwamen die aanleiding gaven tot bezorgdheid. Volgens hem werd er meermaals aangedrongen op actie, maar lag de uiteindelijke beslissing niet bij de provincie zelf.
“We hebben er herhaaldelijk op gewezen dat er problemen waren en dat er iets moest gebeuren,” klinkt het. “Maar wij hebben niet de bevoegdheid om iemand van zijn functie te ontheffen. Die verantwoordelijkheid ligt bij de vervoersmaatschappij.”
Die uitspraak heeft de discussie opnieuw aangewakkerd. Veel mensen vragen zich af waarom de klachten niet tot zichtbare maatregelen hebben geleid.
Getuigenissen schetsen verontrustend beeld
De discussie kreeg nog meer aandacht nadat een voormalige busbegeleidster haar verhaal deed.
Volgens haar waren er al langer zorgen over het gedrag van de chauffeur achter het stuur. Ze beweert dat kinderen zich soms onveilig voelden tijdens de ritten en dat er meermaals opmerkingen werden gemaakt over zijn rijstijl.
Ook andere begeleiders zouden gelijkaardige bezorgdheden hebben geuit. Verschillende meldingen zouden volgens hen zijn doorgestuurd naar de betrokken instanties.
De getuigenissen zorgen voor veel emoties, vooral omdat ze nu naar buiten komen nadat het drama al heeft plaatsgevonden.
Een pijnlijk dilemma
Tegelijkertijd benadrukken verschillende betrokkenen dat de chauffeur zichzelf niet meer kan verdedigen. Na het ongeval werd bevestigd dat hij geen strafblad had en dat hij binnen zijn professionele omgeving bekendstond als iemand met een onberispelijke reputatie.
Dat maakt de situatie bijzonder gevoelig.
Enerzijds zijn er de getuigenissen van mensen die zeggen dat ze zich zorgen maakten over zijn rijgedrag. Anderzijds is er het feit dat de man zelf omkwam bij het ongeval en niet meer kan reageren op de beschuldigingen die nu circuleren.
Voor veel nabestaanden maakt dat de zoektocht naar antwoorden nog ingewikkelder.
Onderzoek moet duidelijkheid brengen
Ondertussen loopt het gerechtelijk onderzoek verder. Eerder werd al meegedeeld dat de slagbomen volgens de eerste vaststellingen gesloten waren op het moment dat de bus het spoor overstak.
Onderzoekers proberen nu alle omstandigheden nauwkeurig te reconstrueren. Daarbij wordt gekeken naar technische gegevens, getuigenverklaringen en eventuele eerdere meldingen.
Pas wanneer alle feiten onderzocht zijn, zal duidelijk worden welke rol de verschillende factoren precies hebben gespeeld.
Nabestaanden blijven achter met vragen
Voor de families van de slachtoffers verandert geen enkel onderzoek iets aan het enorme verlies dat zij moeten dragen. Toch hopen velen dat er volledige duidelijkheid komt over wat er precies gebeurde en of er signalen zijn geweest die eerder hadden moeten leiden tot ingrijpen.
Voor hen gaat het niet alleen om verantwoordelijkheid, maar ook om de hoop dat een gelijkaardige tragedie in de toekomst kan worden voorkomen.
Juist daarom zorgen de recente onthullingen voor zoveel verontwaardiging. Want telkens wanneer blijkt dat er vooraf waarschuwingen zijn geweest, wordt één vraag steeds luider gesteld:
Had dit drama voorkomen kunnen worden als er eerder was ingegrepen?
