‘Niemand vertelde me of mijn zoon nog leefde…’ — woedende moeder van Ian (14) haalt uit na het drama in Buggenhout, terwijl ze na een kort gesprek met haar zoon een huiveringwekkende waarheid onthult die haar compleet brak…
Wat begon als een gewone schoolochtend, veranderde voor Britt uit Melsele in enkele minuten in de grootste nachtmerrie van haar leven. Haar 14-jarige zoon Ian zat dinsdagochtend op de schoolbus die in Buggenhout werd gegrepen door een trein. Terwijl de ravage aan de spooroverweg steeds duidelijker werd op televisie en sociale media, bleef één vraag door het hoofd van de moeder spoken: leeft mijn zoon nog?
Maar antwoorden kreeg ze niet.
“Ik heb moeten smeken om nieuws over mijn eigen kind”, zegt Britt geëmotioneerd. “Niemand vertelde mij iets. Niemand kon bevestigen of Ian nog leefde. Dat gevoel… dat breekt je volledig als moeder.”
Een onheilspellend telefoontje veranderde alles
Ian, leerling aan de campus voor buitengewoon onderwijs in Buggenhout, nam normaal twee keer per week de schoolbus. Omdat het om een verlengd weekend ging, werd hij uitzonderlijk op dinsdag opgehaald.
Niet veel later kreeg Britt een telefoontje van haar beste vriendin.
“Ze zei plots dat er op haar gsm een melding verscheen over een zwaar ongeval met een schoolbus in Buggenhout. Toen ik de eerste beelden zag, voelde ik meteen paniek. Ik wist gewoon: dit klopt niet.”
De moeder probeerde onmiddellijk contact op te nemen met de school, maar botste naar eigen zeggen op een muur van stilte.
“Ze zeiden dat ze geen informatie mochten geven. Maar ondertussen bleef ik maar bellen naar Ian. Ik denk dat ik hem honderd keer geprobeerd heb te bereiken.”
Toen ze de locatie van haar zoon controleerde via haar gsm, voelde ze haar hart stilvallen.
“Zijn locatie bleef gewoon urenlang op die spooroverweg staan. Geen beweging. Niets. Dat beeld krijg ik nooit meer uit mijn hoofd.”
“Ik dacht dat ik mijn kind kwijt was”
De onzekerheid sloeg om in pure wanhoop. Britt begon wanhopig rond te bellen naar hulpdiensten, ziekenhuizen en politiediensten in de hoop eindelijk iets te horen over haar zoon.
“Ik moest zelf overal achteraan gaan. Ik voelde me compleet machteloos. Elke seconde zonder nieuws voelde alsof iemand mijn hart verder kapotkneep.”
Pas veel later kreeg ze bevestiging dat Ian nog leefde en naar het Universitair Ziekenhuis in Jette was gebracht.
Maar de opluchting duurde amper enkele seconden.
Het korte gesprek dat Britt volledig brak
Volgens Britt was Ian na het ongeval nog een tijdlang bij bewustzijn. Kort voordat hij naar de operatiezaal werd gebracht, zou ze haar zoon heel even hebben kunnen horen.
“Hij zei bijna niets… hij had zoveel pijn”, vertelt ze met trillende stem. “Maar plots fluisterde hij: ‘Mama… iedereen riep… er was bloed overal… ik dacht dat we gingen sterven…’”
Die woorden achtervolgen haar sindsdien onafgebroken.
“Op dat moment brak ik volledig. Je beseft ineens dat je kind iets heeft meegemaakt wat geen enkele volwassene ooit zou moeten meemaken, laat staan een jongen van veertien.”
Operatie van tien uur
Ian werd uiteindelijk tien uur lang geopereerd. Zijn verwondingen zijn zwaar: een gebroken heup, een breuk in het onderbeen, hoofdletsels en diepe snijwonden over bijna zijn hele lichaam door rondvliegend glas.
Artsen vrezen dat sommige letsels blijvende gevolgen kunnen hebben.
“Ze kunnen nog niet zeggen of zijn heup ooit volledig zal herstellen”, zegt Britt. “En dan spreken we nog niet eens over de mentale littekens. Ian zal dit de rest van zijn leven meedragen.”
Woensdagochtend lag de jongen nog uitgeput en verdoofd in zijn ziekenhuisbed terwijl zijn moeder geen seconde van zijn zijde week.
“Hij is mijn grote teddybeer”
Britt omschrijft Ian als een zachte jongen met een enorm groot hart.
“Ik heb vijf kinderen en Ian is de oudste. Hij helpt iedereen, denkt altijd eerst aan anderen. Hij is mijn grote teddybeer.”
Juist daarom voelt het voor haar zo onwerkelijk om hem nu zo te zien liggen.
“Hij zou bezig moeten zijn met school, vrienden en dromen voor later. Niet met operaties, pijnstillers en trauma’s.”
Een gemeenschap in shock
De tragedie in Buggenhout heeft heel België diep geraakt. Bij het ongeval kwamen twee kinderen, een begeleidster en de buschauffeur om het leven. Vijf andere jongeren raakten zwaargewond.
Aan de spooroverweg liggen inmiddels bloemen, knuffels en kaarsen. De stilte op de plek van het drama zegt meer dan woorden ooit kunnen.
Voor Britt is één ding duidelijk: haar gezin zal nooit meer hetzelfde zijn.
“Wij zijn dankbaar dat Ian nog leeft. Maar een deel van hem is daar achtergebleven op die sporen. Dat voel je als moeder gewoon.”
