“Op dat moment dacht ik echt: wat als mijn leven nooit meer hetzelfde wordt?” zegt Carina emotioneel. “Ik wist niet of ik ooit nog normaal zou kunnen leven.”

“Diep vanbinnen voelde ik dat er iets niet klopte”

Toen artsen haar uiteindelijk vertelden dat ze kanker had, kwam die boodschap hard binnen. Toch zegt Carina dat haar lichaam haar al veel eerder signalen gaf.

“Ik voelde al langer dat er iets mis was,” vertelt ze. “Ik ben hoogsensitief en luister sterk naar mijn intuïtie. Er was iets in mij dat bleef zeggen: dit klopt niet.”

Hoewel de diagnose haar diep raakte, probeerde ze zichzelf onder controle te houden. Geen paniek, geen hysterie — alleen pure angst die ze stilletjes probeerde weg te duwen.

“Vanbinnen was ik doodsbang,” geeft ze toe. “Maar ik probeerde kalm te blijven. Je komt plots in een wereld terecht van ziekenhuizen, onderzoeken en onbekende artsen die beslissen over jouw lichaam en jouw toekomst. Dat vond ik ontzettend moeilijk.”

Wachten werd een mentale marteling

Omdat Carina eerst een biopsie moest ondergaan, kon haar operatie pas weken later plaatsvinden. Net die periode noemt ze vandaag het zwaarst.

“Dat wachten heeft me mentaal kapotgemaakt,” zegt ze eerlijk. “Vanaf dat moment was ik officieel kankerpatiënt. Ik zat tussen mensen op oncologie. Dat besef was zó confronterend.”

Elke dag draaide plots rond onzekerheid. Wat zouden de dokters nog vinden? Was de kanker uitgezaaid? Zou ze chemo nodig hebben?

“Ik sliep slecht. Mijn hoofd stond nooit stil. Soms zat ik gewoon in stilte naar de muur te kijken.”

“Ik regelde zelfs al mijn uitvaartpapieren”

De angst werd zo groot dat Carina zich begon voor te bereiden op het ergste scenario.

“Ik wilde alles geregeld hebben voor het geval de operatie fout zou aflopen,” vertelt ze zichtbaar geëmotioneerd. “Zelfs de papieren van mijn uitvaartverzekering lagen klaar.”

Het zijn harde woorden die tonen hoe diep de onzekerheid haar had geraakt.

“Je denkt plots na over dingen waar je normaal helemaal niet mee bezig bent. Over afscheid. Over de mensen die je achterlaat. Dat verandert je volledig als mens.”

Operatie bracht eindelijk een beetje hoop

Uiteindelijk kwam er voorzichtig positief nieuws. Volgens de artsen was chemotherapie voorlopig niet nodig en kon de behandeling beperkt blijven tot een operatie.

“Ze gingen mijn baarmoeder verwijderen,” vertelt Carina. “Dat klonk ontzettend hard toen ik het voor het eerst hoorde. Maar tegelijk gaf het me ook rust. Ik dacht alleen nog: haal alles weg wat gevaarlijk kan zijn.”

Ook een bijkomende mammografie bracht gelukkig geen slecht nieuws aan het licht. Toch bleef de diagnose baarmoederhalskanker emotioneel zwaar wegen.

“Zelfs als artsen zeggen dat het goed komt, blijf je leven met angst. Bij elk pijntje denk je opnieuw het ergste.”

“Ik kijk nu helemaal anders naar het leven”

Vandaag probeert Carina stap voor stap haar leven opnieuw op te bouwen. De ziekte heeft haar veranderd, zegt ze zelf.

“Ik besef nu hoe kwetsbaar alles is. Gezondheid lijkt vanzelfsprekend… tot je ineens tegenover een dokter zit die het woord ‘kanker’ uitspreekt.”

Ze hoopt dat haar verhaal andere vrouwen ook bewust maakt van het belang van controles en luisteren naar signalen van het lichaam.

“Wacht niet te lang als je voelt dat er iets mis is,” benadrukt ze. “Ik ben dankbaar dat het op tijd ontdekt werd. Dat heeft misschien mijn leven gered.”

Ondanks alles probeert Carina positief vooruit te kijken, al geeft ze toe dat de emotionele littekens nog lang zullen blijven.

“Sommige angsten verdwijnen nooit helemaal,” zegt ze zacht. “Maar ik ben er nog. En vandaag voelt elke gewone dag als iets heel kostbaars.”