“Dit zal me mijn hele leven blijven achtervolgen…” — ooggetuige Philemon vertelt met trillende stem over de tragedie in Buggenhout, waar een schoolbus met kinderen werd gegrepen door een trein en door de impact deels de lucht in werd gekatapulteerd. Volgens hem werd een kind uit het raam geslingerd en bleef het roerloos op de grond liggen. “Alles gebeurde in enkele seconden… ik stond erbij en kon helemaal niets doen.”
België is in diepe rouw na de verwoestende tragedie in Buggenhout, waar een schoolbus met kinderen dinsdagochtend frontaal werd gegrepen door een trein aan een spoorwegovergang. Vier mensen kwamen om het leven, onder wie twee kinderen van amper 12 en 15 jaar. Wat begon als een gewone schoolochtend, eindigde in enkele seconden in een nachtmerrie die een volledige gemeenschap voorgoed zal tekenen.
Maar het zijn vooral de aangrijpende woorden van ooggetuige Philemon die het hele land naar de keel grijpen.
Met trillende stem vertelde hij hoe hij de botsing letterlijk voor zijn ogen zag gebeuren.
“Alles gebeurde zó snel… Ik hoorde eerst een luid alarmsignaal, daarna gegil en plots die enorme klap. Dat geluid krijg ik nooit meer uit mijn hoofd,” vertelde hij zichtbaar geëmotioneerd.
“De bus vloog gewoon omhoog”
Volgens Philemon stond hij op amper enkele tientallen meters van de spoorwegovergang toen de tragedie zich voltrok. Hij zag hoe het schoolbusje langzaam de overweg opreed terwijl de slagbomen al gesloten waren.
“De trein probeerde nog te remmen. Je hoorde die metalen wielen schuren over de sporen… maar het was te laat.”
Wat daarna gebeurde, omschrijft hij als “onwerkelijk”.
“Die impact was verschrikkelijk. De bus werd gewoon deels de lucht in gekatapulteerd. Alsof het speelgoed was. Ik zag stukken glas overal rondvliegen.”
Volgens meerdere getuigen werd het voertuig meters ver weggeslingerd en kwam het zwaar beschadigd terecht nabij een woning langs de weg.
“Een kind lag roerloos op de grond”
Het meest hartverscheurende moment beleefde Philemon echter enkele seconden na de botsing.
“Ik zag plots iets door het raam vliegen… en toen besefte ik dat het een kind was.”
Zijn stem brak volledig toen hij verder vertelde.
“Het lag bewegingloos op de grond. Mensen begonnen te roepen en te huilen. Sommigen liepen ernaartoe, anderen stonden compleet verstijfd. Ik zelf kon gewoon niets meer doen.”
Die gruwelijke beelden blijven zich volgens hem onafgebroken in zijn hoofd afspelen.
“Ik slaap hier nooit meer normaal door. Elke keer als ik mijn ogen sluit, zie ik die bus opnieuw.”
Vier doden, meerdere kinderen zwaargewond
Bij de ramp kwamen uiteindelijk vier mensen om het leven: twee schoolkinderen van 12 en 15 jaar, de 49-jarige chauffeur en een 27-jarige begeleider. Verschillende andere kinderen raakten ernstig gewond en werden in kritieke toestand naar het ziekenhuis gebracht. Hun toestand zou inmiddels stabiel zijn.
De schoolbus was onderweg naar Richtpunt Campus Buggenhout, een school voor buitengewoon onderwijs. In het voertuig zaten zeven schoolkinderen.
In de trein bevonden zich ongeveer honderd passagiers. Zij werden geëvacueerd en opgevangen in een nabijgelegen brandweerkazerne. Verschillende reizigers verkeerden in shock.
Treinbestuurder trok nog aan de noodrem
Volgens Infrabel probeerde de treinbestuurder nog een ramp te vermijden.
“De noodrem werd onmiddellijk geactiveerd, maar de afstand was te kort om de aanrijding nog te voorkomen,” verklaarde woordvoerder Thomas Baeken.
Het ongeval gebeurde rond 08.08 uur aan de spoorwegovergang tussen Stationsstraat en Vierhuizen in Buggenhout, tussen Antwerpen en Brussel.
Waarom het busje ondanks gesloten slagbomen toch de overweg opreed, wordt momenteel intens onderzocht door de autoriteiten.
Heel België leeft mee
De tragedie heeft een ongeziene golf van emoties veroorzaakt in heel België en ver daarbuiten. Politici, hulpdiensten en burgers reageren massaal geschokt.
Ook Ursula von der Leyen sprak haar medeleven uit:
“Vandaag rouwt Europa mee met België.”
In Buggenhout zelf heerst ondertussen een beklemmende stilte. Aan de spoorwegovergang liggen bloemen, knuffels en brandende kaarsen. Buurtbewoners zoeken troost bij elkaar terwijl ouders hun kinderen extra stevig vasthouden.
“Niemand verdient zo’n einde”
Voor ooggetuige Philemon voelt het nog steeds alsof hij in een nachtmerrie leeft.
“Die kinderen vertrokken vanmorgen waarschijnlijk gewoon lachend naar school… Niemand dacht dat dit hun laatste rit zou worden.”
Even bleef hij stil, starend naar de grond.
“Wat ik daar gezien heb… dat draag ik voor de rest van mijn leven mee. Niemand verdient zo’n einde.”
