Simon Keizer ‘vlucht’ elk jaar uit Volendam: Trauma ’t Hemeltje zit dieper dan gedacht
VOLENDAM – Voor Simon Keizer is de jaarwisseling geen feest van champagne en vuurwerk, maar een jaarlijkse confrontatie met een onverwerkt trauma. De zanger onthult dat hij en zijn vrouw Volendam rond oud en nieuw doorgaans ontvluchten. De herinnering aan de cafébrand in ’t Hemeltje, nu precies 25 jaar geleden, weegt nog altijd loodzwaar. "Ik wist niet dat het nog zo diep geworteld zat."
In een openhartig gesprek met het ANP vertelt Keizer over de impact van de ramp, waarbij hij en zijn vrouw destijds beiden aanwezig waren. De nieuwjaarsnacht is voor het stel zo beladen dat ze er liever niet zijn. “Van de 25 jaar na de brand zijn we ongeveer twintig keer rond 1 januari weggegaan”, bekent de zanger.
Uitzondering voor herdenking Dit jaar breekt Keizer echter met die traditie. Omdat het een kwart eeuw geleden is dat de verwoestende brand veertien levens eiste en tweehonderd jongeren ernstig verwondde, blijft hij in Nederland voor de officiële herdenkingsmomenten. Dat besluit valt hem zwaar. “Alles komt weer naar boven,” zegt hij. “Het verdriet zit nog altijd diep.”
Toch levert het blijven ook waardevolle momenten op. Keizer zal spreken op zijn oude middelbare school, op verzoek van zijn neefje. “Hij heeft nu dezelfde leeftijd als ik toen had,” vertelt Simon. “Hij kreeg de opdracht een herdenking te organiseren en vroeg zijn oom Simon als spreker. Dus dat doe ik.”
‘Levensverhaal liep uit de hand’ De 25-jarige herdenking was voor de Volendammer aanleiding om zijn stilzwijgen te doorbreken. In zijn nieuwe audio-autobiografie ‘Wat moed dat moet: mijn leven in flarden’, die vanaf 30 december te beluisteren is via Storytel, deelt hij voor het eerst de gruwelijke details van die nacht.
Het inspreken van het hoofdstuk over de brand was een martelgang. “Dat was het enige hoofdstuk dat ik moeilijk vond. Het is gewoon heel intens,” aldus Keizer. Hij realiseerde zich tijdens het proces pas hoeveel pijn er nog zat. “Vijf jaar geleden, bij de twintigjarige herdenking, merkte ik het al: poeh, nu is het er weer. Ik wist niet dat er nog zoveel verdriet zat.”
Zoektocht naar gevoel Het boek is volgens de zanger een “atypische autobiografie” geworden. Wat begon als een verhaal over de brand, groeide uit tot een relaas over rouw en verwerking. Keizer legt in het boek ook het verband met het overlijden van zijn vader, slechts een jaar voor de ramp.
Tijdens een recente retraite in Costa Rica leerde hij pas echt contact te maken met zijn gevoelens, iets wat hij jarenlang had weggestopt. Met zijn verhaal hoopt hij nu anderen te inspireren. “Ik hoop dat het mensen helpt. Dat is de enige reden. Als iemand er iets aan heeft, zou dat heel mooi zijn.”
