Een afscheid dat niemand onberoerd liet

Berry Leenders werd vorige week dinsdag in alle vroegte doodgeschoten in zijn auto in Overasselt. De 51-jarige beveiliger hield daar de wacht bij de woning van Jan G. toen een grote gewapende menigte het huis wilde bestormen. Wat voor Berry een opdracht was die hij vaker uitvoerde, eindigde die ochtend in een tragedie die zijn familie, vrienden en talloze mensen die hem kenden volledig ontredderd achterliet.

Vrijdagmiddag kwamen in Beuningen een paar honderd mensen bijeen voor zijn uitvaart. Er was intens verdriet, maar tussen de tranen door waren er ook glimlachen toen herinneringen aan Berry werden opgehaald en oude foto’s werden bekeken. Juist die afwisseling maakte duidelijk hoe sterk hij bij zoveel mensen herinneringen had nagelaten.

Sir Lewis loopt voor de laatste keer mee

Het meest aangrijpende moment kwam toen de rouwstoet zich richting het crematorium begaf. Voor de rouwauto liep Sir Lewis, het zwarte dressuurpaard waar Berry zo nauw mee verbonden was, het laatste stuk mee.

Het beeld van het donkere paard dat rustig naast de rouwstoet voortschreed, maakte diepe indruk op de aanwezigen. Sir Lewis was voor Berry veel meer dan alleen een paard: hij verzorgde hem vrijwel dagelijks en bracht een groot deel van zijn vrije tijd door op de manege Sint Frans in Alverna.

Voor de mensen die Berry goed kenden, voelde het alsof Sir Lewis hem op zijn laatste reis vergezelde. Zijn aanwezigheid maakte het afscheid tastbaar en pijnlijk tegelijk: de man die jarenlang voor zijn paard had gezorgd, zou zelf nooit meer in het zadel klimmen.

‘Hij stond voor iedereen klaar’

Tijdens de plechtigheid werd niet alleen stilgestaan bij de manier waarop Berry om het leven kwam, maar vooral bij de persoon die hij was. Vrienden omschreven hem eerder als een ‘gouden man’, iemand die voor anderen klaarstond en nauwelijks iemand iets weigerde.

Ook op de manege was hij een vertrouwd gezicht. Hij hielp er met allerlei klusjes en was er bijna dagelijks om voor Sir Lewis te zorgen. Voor veel mensen daar was Berry daardoor niet simpelweg een beveiliger, maar een bekende, behulpzame en geliefde vriend.

Een vriendin, Elma Klein, benadrukte dat Berry zijn werk vooral deed om ’s nachts geld te verdienen. Overdag wilde hij voor zijn moeder kunnen zorgen en tijd hebben voor zijn paard. Zijn moeder, bij wie hij woonde, was afhankelijk van zijn hulp en Berry was haar mantelzorger.

Vrienden hadden hem nog gewaarschuwd

Juist daarom kwam de manier waarop hij om het leven kwam bij zijn omgeving zo hard aan. Vrienden hadden hem eerder gewaarschuwd dat zijn beveiligingswerk bij de woning van Jan G. risico’s met zich meebracht.

Volgens Elma zeiden vrienden tegen hem: ‘Moet je dit wel doen? Er is eerder op dat huis geschoten.’ Berry zag zelf naar verluidt geen reden om ervan uit te gaan dat het noodlot hem zou treffen. Hij was gewend om op drukke situaties en mogelijke conflicten te letten, maar wat er uiteindelijk gebeurde, was volgens zijn vriendin van een totaal andere orde.

Uit een rechterlijke uitspraak van vorig jaar bleek bovendien dat er al eerder zorgen waren geweest over de inzet van een beveiliger bij de woning. Berry was er recent opnieuw aan het werk gegaan nadat hij een periode was vervangen door een auto met een pop erin.

Een leven dat volledig in het teken stond van zorgen

Berry stond volgens zijn vrienden bekend als iemand die veiligheid serieus nam. Elma vertelde dat hij tijdens feesten ook drugs van bezoekers afpakte en daar juist fel tegen was. Voor haar was het duidelijk: Berry wilde mensen beschermen en had niets te maken met het conflict rond de woning waar hij die bewuste ochtend werkte.

Zijn weg naar de beveiliging was bovendien niet vanzelfsprekend geweest. Ongeveer tien jaar geleden raakte hij bij een ongeval met een paard gewond aan zijn been, waardoor hij lange tijd arbeidsongeschikt was. Via het UWV kwam hij uiteindelijk in de beveiliging terecht, waar hij recent nog zijn opleiding had afgerond.

Op dat diploma was hij bijzonder trots. Volgens Elma had hij er hard voor gewerkt, ondanks zijn gezondheid en alles wat hij daarnaast voor zijn moeder en Sir Lewis deed.

Honderden mensen dragen hem mee

De band tussen Berry en de manege was tijdens het afscheid overal voelbaar. Mensen die hem daar jarenlang hadden gezien, kwamen samen om afscheid te nemen van de man die bijna dagelijks tussen de paarden te vinden was.

Ook bij de Nijmeegse studentenvereniging Carolus Magnus, waar Berry jarenlang als beveiliger werkte, kwam het nieuws keihard aan. Daar werd hij door leden omschreven als een ‘goedzak’ en als iemand die allang veel meer was geworden dan alleen degene die bij de deur stond.

Hij kende de gezichten, maakte grapjes met leden en wist tegelijkertijd precies wanneer hij zijn werk serieus moest nemen. Tijdens drukke periodes was hij er vrijwel dagelijks en ook tijdens de Vierdaagsefeesten van afgelopen zomer was hij ingezet.

Een kaars, een herinnering en een lege plek

Zondag komen huidige en voormalige leden van Carolus Magnus opnieuw bijeen om Berry te herdenken. Er worden kaarsen aangestoken en herinneringen gedeeld aan de man die voor velen onderdeel was geworden van het dagelijkse leven.

Voor zijn vrienden blijft vooral het contrast ondraaglijk. Nog maar kort geleden was Berry bezig met zijn werk, zijn moeder en zijn geliefde paard. Nu bleef alleen de stilte over die hij achterlaat.

Een laatste beeld dat niemand vergeet

Bij het crematorium vormden honderden aanwezigen een erehaag voor Berry. Tussen de bloemen, tranen en stille blikken kreeg vooral Sir Lewis een bijzondere plaats in het afscheid.

Het zwarte paard dat Berry zo vaak had verzorgd, liep het laatste stuk mee met de rouwstoet. Voor de aanwezigen werd het een beeld waarin alles samenkwam: de liefde voor zijn paard, de vriendschappen die hij achterliet en het pijnlijke besef dat Berry nooit meer zou terugkeren naar de manege.

Daar, terwijl Sir Lewis zwijgend zijn laatste meters naast de rouwauto aflegde, namen honderden mensen afscheid van een man die volgens degenen die hem het beste kenden vooral één ding wilde zijn: iemand die er voor anderen was. En juist daarom zal zijn afwezigheid nog lange tijd voelbaar blijven.