Zijn kinderen betekenen meer dan zijn eigen successen

Koen Wauters heeft zelf al een indrukwekkende carrière achter de rug, maar wanneer hij over Zita en Nono praat, lijkt de aandacht moeiteloos van zijn eigen prestaties naar die van zijn kinderen te verschuiven. De twee zijn inmiddels volwassen en bewandelen steeds meer hun eigen pad. Daarbij hebben ze duidelijk verschillende interesses, iets wat hun vader alleen maar lijkt te bewonderen.

Voor Koen hoeft het dan ook helemaal niet vast te staan wat zijn kinderen later precies moeten worden. Hij wil hen vooral de vrijheid geven om zelf keuzes te maken en fouten te maken. “Van mij mogen ze doen wat ze willen, zolang ze maar gelukkig zijn”, vertelt hij. Het klinkt eenvoudig, maar achter die woorden schuilt een duidelijke levensvisie: voor Koen is het geluk van zijn kinderen uiteindelijk belangrijker dan status, bekendheid of succes.

Dat besef lijkt de voorbije jaren alleen maar sterker te zijn geworden. Hoe ouder Zita en Nono worden, hoe meer Koen beseft dat hij hen niet langer overal bij de hand kan nemen. Hij kan alleen nog naast hen staan, luisteren en hopen dat ze keuzes maken waar ze zelf gelukkig van worden.

Met Nono deelt hij een passie die hen dichter bij elkaar brengt

Met Nono heeft Koen bovendien een bijzondere gemeenschappelijke passie gevonden. Vader en zoon zijn allebei helemaal gek van autosport en trekken samen naar het circuit. Waar Koen vroeger vooral naar zijn eigen prestaties keek, merkt hij nu dat zijn aandacht steeds vaker naar zijn zoon verschuift.

“Ik race samen met mijn zoon Nono en ik ben benieuwder naar zijn tijden dan mijn eigen tijden”, vertelt hij. Een veelzeggende uitspraak. De spanning van een race blijft belangrijk, maar voor Koen heeft het circuit een extra betekenis gekregen omdat hij die momenten samen met zijn zoon beleeft.

Het plezier zit voor hem niet alleen in snelheid of competitie. Het gaat ook om de tijd die ze samen doorbrengen, de gesprekken onderweg en het gevoel dat vader en zoon een gedeelde wereld hebben gevonden. Voor een man die jarenlang voortdurend onderweg was voor zijn carrière, zijn dat misschien wel de momenten die vandaag het meest waardevol zijn.

Ook bij Zita ziet Koen een wereld aan mogelijkheden

Bij Zita ziet Koen dan weer een heel ander soort talent. Zijn dochter heeft al ervaring opgedaan met acteren en presenteren en kreeg de afgelopen jaren verschillende kansen om zich voor een publiek te tonen. Volgens haar vader beschikt ze over eigenschappen die haar in verschillende richtingen kunnen brengen.

“Ze is rad van tong, ze is knap, ze kan acteren, ze kan presenteren met een soort naturel”, zegt Koen met duidelijke trots. Tijdens The Voice ontdekte hij bovendien nog een kant van zijn dochter die hem verraste. “Ze blijkt een schoon, hees stemmetje te hebben.”

Toch blijft Koen voorzichtig. Hij wil niet dat zijn enthousiasme wordt verward met druk. Talent hebben betekent volgens hem niet dat iemand meteen een bepaalde richting moet kiezen. Zita moet vooral zelf ontdekken waar haar hart ligt.

Voor Koen is het dan ook veel belangrijker dat zijn dochter de kans krijgt om verschillende dingen uit te proberen dan dat ze zo snel mogelijk een indrukwekkend cv opbouwt.

“Ze zullen niets tekortkomen”

Als vader beseft Koen dat Zita en Nono met bepaalde voordelen aan hun volwassen leven beginnen. Ze zijn opgegroeid in een gezin waarin mogelijkheden aanwezig waren en waarin ze kansen konden krijgen die niet voor iedereen vanzelfsprekend zijn.

“Zowel Zita als Nono hebben toch ongelofelijk veel geluk, toch? Ze zijn geboren waar ze geboren zijn. Ze zullen niets tekortkomen”, zegt hij daarover. Maar vrijwel onmiddellijk verschuift zijn aandacht naar wat volgens hem écht telt.

Want alle kansen van de wereld betekenen uiteindelijk weinig als iemand niet goed in zijn vel zit. Voor Koen is het daarom vooral belangrijk wie zijn kinderen zijn geworden. “En vooral: het zijn toffe kinderen.”

Die eenvoudige woorden zeggen misschien meer dan een lange lofzang. Achter de bekende vader die trots praat over de talenten van zijn kinderen, schuilt vooral iemand die beseft dat ouders hun kinderen uiteindelijk moeten leren loslaten.

Eén wens die steeds dichterbij komt

En precies daar verandert ook Koens toekomstbeeld. Zita en Nono hebben steeds minder behoefte aan de vader die vroeger alles voor hen regelde. Ze bouwen hun eigen leven uit, maken hun eigen plannen en zullen uiteindelijk hun eigen gezinnen kunnen vormen.

Voor Koen betekent dat niet dat hij afstand wil nemen. Integendeel. Hij hoopt dat zijn kinderen, ondanks hun drukke levens, altijd een reden blijven zien om naar huis te komen. Samen aan tafel zitten, verhalen uitwisselen en horen wat er in hun levens gebeurt: dat zijn volgens hem de momenten die hij later het liefst wil blijven koesteren.

Maar er is nog een droom die daar stilletjes achter ligt. Een toekomst waarin zijn kinderen niet alleen zelfstandig en gelukkig zijn, maar waarin hij hen ooit misschien als ouders mag zien.

“En dan op termijn: laat die kleinkinderen maar komen! Dat wordt de max.”

Het is misschien wel de meest persoonlijke toekomstwens die Koen deelt. Geen nieuwe carrière, geen groter podium en geen spectaculaire prestatie op het circuit. Gewoon een huis vol leven, zijn kinderen dichtbij en uiteindelijk misschien een nieuwe generatie die rond hem heen groeit.

Voor een vader die zijn kinderen steeds meer moet leren loslaten, zou dat volgens Koen zelf de mooiste nieuwe fase van allemaal kunnen worden.