Carmen is nog altijd niet de oude

De hersenbloeding die Carmen drie jaar geleden kreeg, veranderde het leven van het bekende koppel ingrijpend. Wat voorheen vanzelfsprekend was, werd plotseling iets waarvoor iedere dag opnieuw moest worden gevochten. Daar kwam kort daarna ook nog de gewelddadige inbraak in hun woning in Brasschaat bovenop.

Voor Jean-Marie is het moeilijk om terug te denken aan wat zijn vrouw toen heeft meegemaakt. Carmen bevond zich in een kwetsbare toestand en werd tijdens de overval volgens zijn relaas mishandeld. De daders zouden haar in haar rolstoel voor de kelderdeur hebben gezet en ermee hebben gedreigd haar naar beneden te stampen.

Het zijn herinneringen die volgens Jean-Marie nog altijd zwaar wegen. “Ik ben heel gelukkig dat ik mijn vrouw nog heb, na die hersenbloeding en die overval,” vertelt hij. In die ene zin zit de enorme angst verborgen die hij in die periode moet hebben gevoeld, maar ook de dankbaarheid dat Carmen er nog steeds is.

‘Nog altijd meerdere keren per week’

Het herstel van Carmen vraagt nog altijd veel zorg. Jean-Marie vertelt dat zijn vrouw nog drie keer per week wordt verzorgd. Daarmee is duidelijk dat de gevolgen van haar hersenbloeding nog steeds een belangrijke rol spelen in het dagelijks leven van het gezin.

Voor het voormalige voetbalicoon is dat geen reden om de moed te verliezen. Integendeel. Iedere stap vooruit, hoe klein ook, lijkt voor hem waardevol. Hij houdt zich vast aan de momenten waarop Carmen er is, aan de familie om hen heen en aan de wetenschap dat ze deze moeilijke periode samen proberen te dragen.

De gezondheid van zijn vrouw heeft bovendien rechtstreeks invloed op zijn eigen keuzes. Waar hij normaal gesproken graag bij een groot voetbalevenement aanwezig zou zijn, koos hij er deze keer bewust voor om thuis te blijven.

Het WK moest wijken voor Carmen

Jean-Marie zou normaal naar het WK in Mexico gaan. Uiteindelijk besloot hij de reis niet te maken. Vliegen vindt hij vanwege de druk op het hoofd van Carmen te riskant, zeker gezien haar gezondheidstoestand.

Daarnaast spelen ook de kleinkinderen een rol. Zij zitten volop in hun examens, waardoor Jean-Marie het gevoel had dat zijn plaats op dit moment gewoon thuis was.

“Daarom ben ik toch maar thuisgebleven,” legt hij uit. Voor iemand die jarenlang leefde voor het voetbal en grote internationale momenten van dichtbij meemaakte, zegt die keuze veel. Wanneer zijn vrouw hem nodig heeft, komen andere plannen eenvoudigweg op de tweede plaats.

Het is misschien wel het duidelijkste bewijs van de band tussen Jean-Marie en Carmen. Hun liefde wordt niet langer alleen zichtbaar tijdens feestelijke momenten of op de rode loper, maar juist in de dagelijkse zorg en de offers die ze voor elkaar brengen.

‘Ik ben dankbaar dat we elkaar nog hebben’

Ondanks alles probeert Jean-Marie zich vast te houden aan dankbaarheid. Hij beseft dat de afgelopen jaren ook veel erger hadden kunnen aflopen. Daarom spreekt hij niet alleen over verdriet en zorgen, maar vooral over het geluk dat Carmen nog steeds naast hem staat.

“Ik ben heel gelukkig dat ik mijn vrouw nog heb,” zegt hij. Die woorden krijgen extra gewicht wanneer hij terugblikt op zowel de hersenbloeding als de gewelddadige overval.

Ook de steun van hun familie betekent voor hem ontzettend veel. Jean-Marie benadrukt dat ze elkaar altijd zijn blijven steunen. In een periode waarin het leven plotseling zo kwetsbaar werd, vormde die familieband een belangrijk houvast.

Voor het gezin Pfaff lijkt dat inmiddels een levenshouding te zijn geworden: elkaar niet loslaten wanneer het moeilijk wordt.

De herinnering aan de overval blijft pijnlijk

De overval heeft niet alleen lichamelijke en praktische gevolgen gehad, maar liet ook een diepe emotionele indruk achter. Jean-Marie spreekt met zichtbaar verdriet over het geweld waarmee Carmen werd geconfronteerd.

“Maar ze hebben mijn vrouw geslagen,” vertelt hij. Vervolgens beschrijft hij hoe ze in haar rolstoel voor de kelderdeur werd gezet en bedreigd werd. Voor een echtgenoot moet het ondraaglijk zijn om te weten dat iemand van wie je houdt op zo’n kwetsbare manier is behandeld.

Juist daarom klinkt zijn dankbaarheid vandaag zo sterk. Hij weet wat er op het spel stond. En iedere dag waarop Carmen bij hem is, krijgt daardoor een betekenis die veel verder gaat dan gewone dagelijkse routine.

Hoop zit soms in de kleinste momenten

Het leven van Jean-Marie en Carmen ziet er vandaag anders uit dan enkele jaren geleden. De spontaniteit van vroeger heeft plaatsgemaakt voor voorzichtigheid, zorg en veel meer aandacht voor gezondheid. Maar de liefde tussen hen lijkt daardoor niet verdwenen. Integendeel.

Jean-Marie houdt zich vast aan wat nog wél kan. Aan de aanwezigheid van Carmen, aan hun familie en aan de kleine momenten die samen nog mogelijk zijn. Dat zij nog steeds meerdere keren per week wordt verzorgd, onderstreept hoe lang het herstelproces kan duren, maar voor hem betekent het ook dat de strijd nog altijd wordt voortgezet.

Hij lijkt zich niet te willen laten leiden door de gedachte aan wat allemaal verloren is gegaan. Zijn blik blijft gericht op Carmen en op de toekomst die ze samen nog kunnen hebben.

Een man die liever thuis blijft dan één moment mist

Zijn beslissing om niet naar Mexico te vliegen vertelt misschien wel meer dan een lange verklaring ooit zou kunnen doen. Jean-Marie had de kans om opnieuw een groot voetbalmoment mee te maken, maar koos zonder aarzelen voor zijn vrouw.

Dat is de andere kant van het leven van een man die ooit voor duizenden supporters op het veld stond. De vroegere wedstrijden draaiden om winnen, verliezen en doorgaan. Vandaag ligt de grootste strijd niet op een voetbalveld, maar gewoon thuis.

En daar lijkt Jean-Marie zich met dezelfde vastberadenheid voor in te zetten. Niet met de handschoenen van een doelman, maar met geduld, zorg en liefde.

‘Ik ben heel gelukkig dat ik mijn vrouw nog heb’

De woorden van Jean-Marie blijven misschien juist daarom zo lang nazinderen. Na een hersenbloeding, een gewelddadige overval en jaren van herstel zou hij alle reden kunnen hebben om alleen maar verbitterd terug te kijken. Toch kiest hij voor dankbaarheid.

Carmen is er nog. Hun familie staat om hen heen. En ondanks alles blijven ze samen proberen vooruit te kijken.

Voor velen is dat misschien het meest aangrijpende beeld van Jean-Marie en Carmen Pfaff: geen perfect showbizzkoppel dat altijd een glimlach klaar heeft, maar twee mensen die door uitzonderlijk moeilijke omstandigheden zijn gegaan en elkaar ondanks alles blijven vasthouden.

Zolang Carmen nog iedere dag omringd wordt door de liefde van haar man en familie, blijft Jean-Marie hopen. Misschien niet op een wonder dat alles plotseling terugbrengt zoals het vroeger was, maar op kleine verbeteringen, rustige dagen en vooral nog zoveel mogelijk kostbare momenten samen.

Want na alles wat ze hebben doorstaan, is voor Jean-Marie één ding belangrijker dan welk WK of welke voetbalwedstrijd dan ook: dat Carmen naast hem blijft.