Een zomer zonder de stem van Tore

Op 22 januari 2026 verloor Mathias Sercu zijn zoon Tore. Hij was 27 jaar en had jarenlang gevochten tegen een zeldzame en agressieve vorm van kanker. De diagnose kwam in 2021, waarna een lange periode van behandelingen, onzekerheid en hoop volgde.

Voor Mathias betekende die jaren voortdurend leven tussen angst en dankbaarheid. Iedere goede dag was kostbaar, iedere extra maand voelde als een geschenk. Toch probeerde het gezin zoveel mogelijk gewone momenten vast te houden: samen praten, lachen, spelen en simpelweg bij elkaar zijn.

Nu Tore er niet meer is, krijgen juist die kleine herinneringen een enorme betekenis. Een vader kan verdergaan met zijn dag, een gesprek voeren of even lachen, maar ergens blijft altijd hetzelfde besef aanwezig: degene met wie hij die momenten zo graag had gedeeld, ontbreekt.

‘Soms gaat het even, en dan komt het ineens terug’

Rouw laat zich niet voorspellen. Er bestaat geen kalender waarop staat wanneer het verdriet minder wordt en evenmin een moment waarop iemand plotseling volledig ‘verder’ is.

Voor Mathias kunnen er dagen zijn waarop hij opnieuw ruimte voelt voor een glimlach. Een gesprek met vrienden, een wandeling of een zonnige zomerdag kan zelfs even een gevoel van normaliteit geven. Maar dat betekent niet dat Tore vergeten is.

Integendeel. Soms is slechts één klein detail voldoende om de werkelijkheid opnieuw volledig binnen te laten komen. Een herinnering, een lied, een plaats waar Tore ooit stond of een moment waarop Mathias automatisch iets tegen zijn zoon zou willen vertellen. Dan verandert een gewone dag in een dag waarop het gemis opnieuw alles overheerst.

De herinnering aan die laatste intense momenten

Een van de meest aangrijpende herinneringen die Mathias eerder deelde, gaat over een moment waarop vader en zoon elkaar nog stevig vasthielden. Ze wisten dat Tore ernstig ziek was en dat de toekomst onzeker was.

Ze praatten over het leven en over de dood, maar probeerden tegelijk ook nog gewoon samen te zijn. Ze speelden een gezelschapsspel, maakten grapjes en genoten van het feit dat ze op dat moment samen waren.

Kort daarna ging Tore’s toestand plotseling sterk achteruit. Hij werd met spoed naar de intensive care van het UZ Gent gebracht en enkele dagen later overleed hij.

Juist daarom heeft die herinnering vandaag zo’n enorme emotionele waarde. Wat toen misschien een gewoon moment tussen vader en zoon leek, is nu een kostbaar stukje verleden geworden dat Mathias voor altijd met zich meedraagt.

Tore was zoveel meer dan zijn ziekte

Tore’s levensverhaal werd jarenlang onlosmakelijk verbonden met proeven, behandelingen en de strijd tegen kanker. Maar voor zijn vader was hij in de eerste plaats gewoon zijn zoon.

Hij was iemand met humor, vrienden, interesses en dromen. Hij hield van het leven en probeerde, ondanks alles wat zijn ziekte hem afnam, zoveel mogelijk van de tijd die hem gegeven was te genieten.

Dat is ook hoe Mathias hem wil blijven herinneren. Niet alleen als de jonge man die ziek werd en uiteindelijk overleed, maar als Tore zelf: de zoon die deel uitmaakte van het gezin, die mensen om zich heen raakte en die een blijvende plaats in hun leven heeft gekregen.

Jarenlang vocht het gezin voor gewone momenten

De ziekte van Tore veranderde het leven van de familie ingrijpend. Ziekenhuisafspraken, onderzoeken en behandelingen werden onderdeel van een werkelijkheid waarin niets vanzelfsprekend was.

Toch probeerde het gezin niet ieder moment door de ziekte te laten bepalen. Er moest ook gelachen worden. Er moesten herinneringen worden gemaakt. Er moesten momenten komen waarop kanker even niet het belangrijkste onderwerp van de dag was.

Voor Mathias werd die manier van leven steeds belangrijker. Niet omdat hij de ernst van de situatie niet begreep, maar juist omdat hij wist hoe onzeker de toekomst was.

Nu kijkt hij anders terug op die jaren. Veel van wat toen klein en alledaags leek, is vandaag van onschatbare waarde.

Een vader die niet alleen verdriet, maar ook dankbaarheid voelt

Na het overlijden van een kind kan verdriet zo groot worden dat het bijna onmogelijk lijkt om nog ruimte te maken voor andere gevoelens. Toch lopen rouw en dankbaarheid vaak door elkaar.

Mathias heeft niet alleen verdriet omdat Tore er niet meer is. Er is ook dankbaarheid voor de jaren die ze samen kregen, voor de gesprekken, de humor en de momenten waarop de ziekte even naar de achtergrond verdween.

Dat maakt het verlies niet minder pijnlijk. Het maakt de herinneringen juist intenser.

Wie iemand diep heeft liefgehad, kan immers tegelijk treuren om diens afwezigheid en dankbaar zijn dat die persoon ooit deel van zijn leven was.

De zomer legt de leegte soms extra bloot

Juist in de zomer kan die afwezigheid bijzonder voelbaar worden. Het seizoen staat voor veel mensen in het teken van familie, uitstapjes, vakanties en lange avonden samen.

Voor Mathias kunnen zulke momenten herinneringen oproepen aan vroegere zomers. Aan plannen die ooit vanzelfsprekend leken. Aan gesprekken en situaties waarin Tore er gewoon bij hoorde.

De zon kan schijnen, mensen kunnen lachen en het leven kan rondom hem doorgaan. Maar binnenin blijft het besef bestaan dat één persoon ontbreekt.

Dat is misschien wel een van de hardste kanten van rouw: de wereld stopt niet wanneer jouw eigen wereld een deel van haar fundament verliest.

Ook in zijn werk blijft Tore aanwezig

De band tussen Mathias en Tore kreeg de voorbije jaren ook een plaats in zijn artistieke werk. Mathias maakte de film J’aime la vie, waarin thema’s als ziekte, verlies, liefde en verbinding een belangrijke rol spelen.

Hoewel het verhaal al eerder vorm had gekregen, kregen zijn ervaringen met de ziekte van Tore vanzelfsprekend een diepere betekenis. De werkelijkheid die hij thuis meemaakte, bracht emoties met zich mee die hij ook als kunstenaar moeilijk naast zich kon neerleggen.

Voor Mathias is creëren daarom niet alleen een beroep. Het kan ook een manier zijn om woorden te vinden voor gevoelens waarvoor in het dagelijkse leven soms geen taal bestaat.

‘Hij blijft bij ons, ook al kunnen we hem niet meer vasthouden’

Na Tore’s overlijden benadrukte Mathias hoe belangrijk de verbinding met anderen voor hem en zijn gezin is geweest. Familie, vrienden en talloze mensen leefden jarenlang met hen mee.

Die verbondenheid stopt niet automatisch wanneer iemand sterft. Integendeel, ze krijgt een andere vorm.

Mensen vertellen herinneringen aan Tore. Ze spreken zijn naam uit. Ze bewaren foto’s en berichten. En soms is één herinnering voldoende om hem voor een ogenblik opnieuw heel dichtbij te voelen.

Voor een vader is dat misschien een van de weinige dingen die nog houvast bieden wanneer het fysieke gemis ondraaglijk wordt.

De leegte die niemand hoeft op te vullen

Er zijn verliezen waarvoor geen vervanging bestaat. Een lege stoel blijft een lege stoel, een stem die stil is geworden kan niemand anders opnieuw laten klinken.

Dat betekent niet dat het gezin voor altijd in verdriet moet blijven leven. Het betekent wel dat verdergaan iets anders is dan vergeten.

Mathias hoeft Tore niet achter zich te laten om opnieuw te kunnen lachen. Hij hoeft zijn verdriet niet te verbergen om van een mooie dag te mogen genieten. En hij hoeft zich evenmin schuldig te voelen wanneer er momenten zijn waarop het leven weer licht aanvoelt.

Rouw en liefde kunnen naast elkaar bestaan.

Een vader leert leven met een gemis dat nooit verdwijnt

De eerste zomer zonder Tore is daarmee niet alleen een zomer van verdriet. Het is ook een periode waarin Mathias opnieuw moet ontdekken hoe het leven eruitziet wanneer een essentieel deel van zijn gezin niet langer fysiek aanwezig is.

Sommige dagen zullen draaglijker zijn. Andere zullen onverwacht zwaar worden. Soms zal een glimlach vanzelf komen, en soms zal een herinnering het gemis opnieuw met volle kracht naar boven halen.

Misschien is dat uiteindelijk wat rouw betekent: niet leren om iemand los te laten, maar leren om iemand op een andere manier mee te dragen.

De zomer gaat door. De dagen worden langer, de zon blijft schijnen en de wereld draait verder. Maar voor Mathias zal die zon nooit meer precies hetzelfde voelen.

Want waar anderen vooral het licht van de zomer zien, draagt een vader soms ook de schaduw van iemand die hij voor altijd had willen blijven vasthouden. Tore is er niet meer, maar zijn plaats in het hart van zijn vader blijft onaangeraakt.