Bijna tien jaar nadat bij Jan Keizer voor het eerst prostaatkanker werd vastgesteld, is de werkelijkheid harder geworden. De ziekte is teruggekeerd en heeft zich inmiddels verspreid naar zijn botten en longen. Genezing is volgens de artsen niet meer mogelijk. Toch is dat voor Jan geen reden om iedere dag als een afscheid te beschouwen. Integendeel: hij probeert juist zo veel mogelijk te leven zoals hij dat altijd heeft gedaan. Hij zingt wanneer het kan, schildert, zoekt zijn familie op en geniet van de tijd die hij samen met Marie heeft.

Maar achter die nuchtere houding schuilt ook een man die heel goed begrijpt dat de toekomst onzeker is. Juist daarom zijn gesprekken met zijn vrouw soms emotioneler geworden. Niet omdat Jan voortdurend afscheid neemt, maar omdat hij beseft dat sommige dingen niet langer vanzelfsprekend zijn. De gedachte dat hij ooit afscheid zou moeten nemen van Marie is pijnlijk, zelfs voor iemand die zichzelf doorgaans opvallend positief probeert te houden.

Een ziekte die hun leven voorgoed veranderde

Toen Jan ongeveer tien jaar geleden voor het eerst met prostaatkanker werd geconfronteerd, hoopte hij net als iedere patiënt dat behandeling uiteindelijk tot genezing zou leiden. Zijn prostaat werd verwijderd en daarna volgden verdere behandelingen. Lange tijd leek het erop dat de situatie onder controle was. Maar later keerde de ziekte terug en kwamen er uitzaaiingen aan het licht.

Begin 2026 werd duidelijk hoe ernstig de situatie inmiddels was. De kanker had zich verspreid naar zijn botten en longen. Jan kreeg chemotherapie en wordt nauwlettend medisch gevolgd. Zelf omschrijft hij zijn behandeling soms met een opvallend luchtige uitdrukking: “rekken en strekken”. Daarmee bedoelt hij dat hij en zijn artsen proberen de ziekte zo lang mogelijk af te remmen.

De woorden klinken bijna nonchalant, maar Jan weet precies wat erachter schuilgaat. Hij krijgt geen behandeling meer met de belofte dat hij daarna volledig genezen zal zijn. Het doel is tijd winnen en de ziekte zo lang mogelijk onder controle houden. Dat besef heeft niet alleen invloed op hemzelf, maar ook op Marie, die al jarenlang aan zijn zijde staat.

Marie is zijn steun wanneer de onzekerheid toeslaat

Voor Marie is Jan niet de bekende zanger die ooit duizenden mensen liet meezingen. Voor haar is hij vooral haar man, met wie ze een groot deel van haar leven heeft gedeeld. Daardoor komt iedere medische uitslag veel harder binnen.

Jan heeft eerder laten weten dat Marie zich grote zorgen maakt. Wanneer hij voor een behandeling naar het ziekenhuis moet, wanneer zijn bloed opnieuw wordt onderzocht of wanneer er een nieuwe scan gepland staat, blijft de onzekerheid aanwezig. Geen van beiden weet precies hoe lang de huidige behandeling zal blijven werken.

Juist daarom zijn de momenten waarop Jan zich goed voelt zo belangrijk. In april sprak hij tijdens een schilderijententoonstelling in Urk openhartig over zijn situatie. Hij vertelde dat het met ups en downs ging, maar dat hij over het algemeen nog steeds redelijk voelde. Zijn PSA-waarde stond op dat moment zelfs op nul.

“Ik heb een goed leven en ik geniet ervan”, zei hij. Het was een uitspraak die veelzeggend was. Jan weet dat hij ongeneeslijk ziek is, maar hij wil niet dat zijn ziekte de betekenis van zijn leven overneemt.

De woorden die je alleen zegt wanneer je beseft hoe kostbaar tijd is

Juist in zo’n situatie kunnen gesprekken tussen partners een andere lading krijgen. Wanneer twee mensen jarenlang samen zijn, hoef je niet altijd alles uit te spreken. Maar een ernstige ziekte kan ervoor zorgen dat bepaalde gedachten uiteindelijk toch worden uitgesproken.

Het is niet bekend dat Jan letterlijk tegen Marie heeft gezegd: “Als dat moment komt, beloof me dat je blijft onthouden hoeveel ik van je heb gehouden.” Die zin moet daarom niet als een letterlijk geverifieerd citaat worden gepresenteerd. Wel sluit de emotionele gedachte aan bij wat Jan zelf over zijn ziekte, zijn toekomst en zijn relatie heeft verteld.

Want achter zijn optimisme zit ook een pijnlijk besef: hij kan Marie niet beloven dat hij nog tientallen jaren naast haar zal staan. Wat hij haar wel kan geven, is de zekerheid dat hun gezamenlijke leven voor hem van onschatbare waarde is geweest.

Misschien is dat uiteindelijk de moeilijkste vorm van liefde: iemand vasthouden terwijl je weet dat je geen controle hebt over wat de toekomst brengt.

“Ik ben van plan heel oud te worden”

Toch is het opvallend dat Jan zelf niet voortdurend vanuit dat afscheid redeneert. In april 2026 zei hij juist dat hij positief probeert te blijven. Hij weet dat zijn uitzaaiingen worden gecontroleerd en dat de periode rond medische uitslagen spannend blijft. Maar tegelijkertijd sprak hij een zin uit die bijna haaks staat op alle sombere verwachtingen.

“Ik ben van plan heel oud te worden.”

Het is typisch Jan. Zelfs wanneer de omstandigheden zwaar zijn, probeert hij ruimte te houden voor hoop. Hij wil niet dat mensen hem uitsluitend zien als een zieke man die langzaam afscheid neemt. Hij wil blijven leven, zolang zijn lichaam hem die mogelijkheid geeft.

Dat betekent niet dat hij zijn situatie onderschat. Hij weet dat zijn ziekte niet te genezen is. Maar voor Jan is er een belangrijk verschil tussen weten dat het leven eindig is en besluiten dat het leven nu al voorbij is.

De behandelingen eisen ondertussen hun tol

Zijn positieve houding betekent ook niet dat de ziekte en de behandelingen gemakkelijk zijn. Jan heeft verteld dat de chemotherapie hem soms volledig uitput. Na een kuur kan hij dagenlang nauwelijks energie hebben. Hij beschreef dat gevoel eerder alsof hij “doodgaat”, waarna zijn lichaam langzaam weer wat kracht terugkrijgt.

Daarnaast hebben de behandelingen lichamelijke sporen achtergelaten. Hij gebruikt onder meer prednison, waardoor zijn gezicht voller is geworden, en een ingezakte ruggenwervel maakt lopen moeilijker. Toch heeft hij aangegeven dat hij wanneer hij rustig zit geen voortdurende pijn ervaart.

Vooral voor een zanger is er één geruststellend gegeven: zijn stem is er nog. Hij kan nog steeds praten en zingen. En dat betekent voor Jan veel meer dan alleen het kunnen uitvoeren van zijn vak. Muziek is jarenlang een essentieel onderdeel van zijn identiteit geweest.

Het podium loslaten is iets anders dan het leven loslaten

Jan denkt inmiddels ook bewuster na over de vraag wanneer hij definitief zou moeten stoppen met optreden. Naar aanleiding van het overlijden van Rob de Nijs sprak hij eerder over de manier waarop hij zelf afscheid zou willen nemen van het podium.

Hij wil niet doorgaan tot het moment waarop hij zelf vindt dat hij niet meer de artiest kan zijn die hij altijd is geweest. Dat heeft niet noodzakelijk iets te maken met zijn naderende dood. Het gaat vooral om waardigheid en de manier waarop hij herinnerd wil worden.

Toch krijgt die gedachte door zijn ziekte vanzelf een diepere betekenis. Wie geconfronteerd wordt met beperkte zekerheid over de toekomst, gaat anders nadenken over grenzen. Wanneer moet je stoppen? Wanneer is het tijd om iets los te laten? En hoe wil je dat mensen je herinneren?

Voor Jan lijkt het antwoord duidelijk: niet als een man die alleen maar werd bepaald door zijn ziekte, maar als de zanger die jarenlang mensen gelukkig maakte.

Schilderen geeft hem een plek waar kanker even niet bestaat

Naast muziek heeft Jan nog een belangrijke uitlaatklep gevonden in het schilderen. Wanneer hij met zijn penseel voor een doek staat, kan hij zich volledig concentreren op wat er voor hem gebeurt. Dan zijn er even geen bloeduitslagen, behandelingen of gesprekken over uitzaaiingen.

Alleen het schilderij.

Juist die momenten geven hem rust. Het is een manier om zijn gedachten tijdelijk los te laten en opnieuw iets te creëren. Ook muziek heeft dat effect. Wanneer Jan zingt of schildert, is hij niet in de eerste plaats de man met uitgezaaide kanker. Hij is opnieuw gewoon Jan.

Dat is misschien wel een van de belangrijkste manieren waarop hij zichzelf overeind houdt.

Niet sterven, maar leven zolang het kan

Toen zijn ziekte begin 2026 opnieuw groot nieuws werd, kwamen er veel bezorgde reacties uit het hele land. Jan vond sommige berichten zwaarder klinken dan hoe hij zichzelf op dat moment voelde. Hij benadrukte dat hij zich nog steeds levenslustig voelde en dat de behandeling beter aansloeg dan aanvankelijk werd verwacht.

De plekken in zijn longen en botten waren kleiner geworden en werden volgens zijn eigen uitleg rustig gehouden. Dat betekent uiteraard niet dat de ziekte verdwenen is. Wel laat het zien waarom Jan zich niet wil laten vastzetten in één somber toekomstbeeld.

Ongeneeslijk betekent niet automatisch dat iemand op korte termijn sterft. Het betekent dat artsen geen genezing meer kunnen beloven. Voor Jan blijft er daarom ruimte voor dagen, maanden en misschien nog vele jaren waarin hij kan genieten van zijn vrouw, zijn familie, zijn muziek en zijn schilderijen.

Wat blijft er over wanneer de angst even wegvalt?

Misschien is dat uiteindelijk de vraag die Jan en Marie samen proberen te beantwoorden. Niet: wanneer komt het einde? Maar: hoe zorgen we ervoor dat de tijd die we nu hebben zo waardevol mogelijk blijft?

Ze weten dat er onzekerheid is. Ze weten dat iedere controle opnieuw spanning kan brengen. Ze weten dat de behandeling niet eindeloos kan doorgaan zonder gevolgen voor zijn lichaam. Maar tegelijkertijd zijn er nog steeds gewone dagen.

Een maaltijd samen.

Een gesprek.

Een schilderij.

Een lied.

Een moment waarop Jan zich goed voelt en even vergeet dat hij ziek is.

En misschien juist die gewone momenten worden steeds belangrijker.

De gedachte achter de woorden die aan Jan worden toegeschreven, raakt daarom zo diep. Niet omdat hij publiekelijk afscheid zou hebben genomen van Marie of omdat hij heeft aangekondigd dat zijn einde nabij is. Daarvoor is geen betrouwbare bevestiging. Wat wél duidelijk is, is dat Jan beseft hoe kwetsbaar het leven kan zijn en hoe belangrijk de liefde van zijn vrouw voor hem is.

Jan Keizer weet dat artsen hem geen genezing kunnen beloven. Toch blijft hij zeggen dat hij van plan is oud te worden. Hij blijft zingen. Hij blijft schilderen. Hij blijft genieten.

En misschien is dat zijn manier om Marie, zijn familie en zijn fans iets duidelijk te maken: hij wil niet dat zijn laatste hoofdstuk wordt geschreven door de ziekte. Hij wil dat de herinnering aan hem wordt gevuld met muziek, liefde, humor en de vele jaren die hij samen met de mensen van wie hij houdt heeft mogen beleven.

Want soms is de meest pijnlijke bekentenis niet dat iemand afscheid neemt, maar dat hij beseft hoe kostbaar iedere dag is. En juist daarom probeert Jan Keizer vandaag niet minder, maar misschien wel intenser te leven.