“Het voelt nog altijd alsof ze elk moment kan binnenwandelen”

Voor Micha Marah is deze zomerproductie veel meer dan zomaar een nieuwe theaterrol. Zij stapte pas later in de cast om de rol van Margriet Hermans over te nemen, een beslissing die ze met gemengde gevoelens nam. “Het wordt sowieso vreemd”, vertelt Micha in Primo. “Ik neem Margriets plaats in, en dat had ik liever nooit hoeven doen. Niemand wilde dat dit de reden zou zijn waarom ik bij deze productie betrokken raakte.” Ze geeft toe dat ze zichzelf goed kent en weet hoe emotioneel ze kan reageren. “Ik weet eerlijk gezegd niet of ik het tijdens de première droog zal houden. Gelukkig weet ik dat ik kan rekenen op Martine en de rest van de cast. We dragen elkaar door deze periode.”

Volgens Micha is het moeilijk uit te leggen hoe groot de leegte is die Margriet heeft achtergelaten. Iedere repetitie herinnert de cast eraan dat er iemand ontbreekt die eigenlijk vol enthousiasme op het podium had moeten staan. “Je kijkt soms onbewust naar de plek waar zij zou hebben gestaan. Dan besef je opnieuw dat ze er niet meer is. Dat blijft pijn doen.”

Margriets overlijden bracht oude angsten opnieuw naar boven

Ook voor Martine Jonckheere heeft het overlijden van Margriet veel losgemaakt. De actrice, die zelf twee keer borstkanker overwon, vertelt dat het nieuws haar opnieuw confronteerde met haar eigen gezondheid. Op het moment dat Margriet overleed, kampte Martine met darmproblemen. De onzekerheid sloeg meteen toe.

“Ik ben onmiddellijk naar mijn huisarts gegaan voor een bloedonderzoek om mijn kankerwaarden te laten controleren”, vertelt ze openhartig. “Je denkt meteen: wat als…? Dat gevoel overviel me volledig.”

Hoewel de resultaten uiteindelijk geen reden tot onmiddellijke ongerustheid gaven, verdween de angst niet zomaar. “Iemand zei tegen mij dat ik mijn leven niet door die angst mocht laten beheersen, omdat je anders niet meer echt leeft. Dat begrijp ik ook. Maar eerlijk? Die angst is gebleven. Ik ga ermee slapen en ik sta ermee op. Dat is niet wat ik wil, maar zo voelt het nu eenmaal.”

“Margriet was iemand bij wie je helemaal jezelf kon zijn”

Martine kende Margriet misschien minder lang dan Micha, maar de herinneringen die ze aan haar overhoudt, zijn bijzonder warm. Ze ontmoetten elkaar regelmatig tijdens televisieprogramma’s, premières en andere evenementen, en telkens viel Margriet volgens haar op door haar oprechte belangstelling voor anderen.

“Ze was één van de weinige vrouwen in de showbizz bij wie ik me écht op mijn gemak voelde”, vertelt Martine. “Ze gaf complimenten zonder jaloezie of verborgen bedoelingen. Vroeger kleedde ik me graag wat opvallender en Margriet zei daar altijd iets liefs over. Dat lijkt misschien een klein detail, maar het zegt veel over wie ze was.”

Volgens Martine was Margriet iemand die anderen liet stralen zonder zichzelf op de voorgrond te plaatsen. “Dat soort mensen kom je niet vaak tegen.”

Een komedie waarin ook plaats is voor verdriet

Ondanks alle emoties willen Micha en Martine niet dat Lekker blijven hangen een zware voorstelling wordt. Ze zijn ervan overtuigd dat Margriet zelf ook gewild zou hebben dat het publiek vooral een avond vol humor en ontspanning beleeft.

“We moeten oppassen dat we het niet te zwaar maken”, zegt Micha. “Het blijft een deurenkomedie. Mensen kopen een ticket om te lachen en even alles te vergeten. Dat moeten we respecteren.”

Toch krijgt Margriet elke avond een bijzondere plaats. Niet door voortdurend over haar te praten, maar door de voorstelling met dezelfde warmte, levenslust en liefde voor het vak te spelen die haar zo typeerden. “Met dit stuk willen we haar eren”, zegt Micha. “Niet met verdriet alleen, maar vooral door te doen waar zij zo van hield.”

Een gemis dat nooit helemaal verdwijnt

Martine probeert haar leven vandaag niet langer te laten bepalen door haar ziekteverleden. Ze neemt nog altijd preventieve medicatie om een herval te voorkomen, maar weigert zichzelf nog als kankerpatiënt te zien. Toch geeft ze toe dat alle gesprekken over kanker soms zwaar wegen. “Waar ik ook kom, vertellen mensen me hun eigen verhaal. Ik begrijp waarom ze dat doen, maar soms wordt het me gewoon te veel. Onlangs ben ik zelfs weggegaan van een braderie omdat ik al die verhalen op dat moment niet meer aankon.”

Die kwetsbaarheid maakt haar getuigenis des te indrukwekkender. Net zoals Micha probeert ze vooruit te kijken, zonder het verleden los te laten. Beiden beseffen dat niemand Margriet ooit zal kunnen vervangen. Haar humor, haar warmte en haar oprechte interesse in mensen maakten haar uniek.

“We missen haar meer dan woorden kunnen zeggen”, klinkt het.

En precies daarom voelt iedere voorstelling van Lekker blijven hangen voor de cast als meer dan theater alleen. Het is ook een liefdevol eerbetoon aan een vrouw die niet langer op het podium staat, maar die in de harten van haar collega’s en het publiek nog altijd elke avond een hoofdrol speelt.