‘Ik probeerde hem nog te redden…’ Hassan (21) verleende eerste hulp aan Nadir (18) na de treinramp in Hoboken – de rauwe werkelijkheid sloeg genadeloos toe terwijl de jongen langzaam in zijn armen wegzakte. In zijn laatste momenten zou Nadir nog enkele woorden hebben uitgesproken, geen afscheid maar een onthulling die volgens Hassan mogelijk nieuw licht werpt op wat zich vlak vóór de fatale crash heeft afgespeeld. Een bekentenis die hem sindsdien niet meer loslaat: ‘…er is iets wat je moet weten…’

Een gewone namiddag veranderde in een nachtmerrie

Wat maandag een gewone dag leek te worden in de Antwerpse wijk Hoboken, veranderde in enkele seconden in een tragedie die de hele buurt diep heeft geraakt. Rond 16.42 uur werd de stilte aan de spooroverweg in de Kapelstraat abrupt doorbroken door een harde klap. Buurtbewoners snelden naar buiten, niet wetende dat een jonge man uit hun eigen gemeenschap vocht voor zijn leven.

Het slachtoffer was de 18-jarige Nadir, een jongen die door velen in de wijk werd gekend en gewaardeerd. Zijn bromfiets bleef zwaar beschadigd achter naast de sporen, terwijl hulpdiensten massaal uitrukten.

Maar nog vóór de ambulances arriveerden, was er al iemand bij hem.

Hassan aarzelde geen seconde

De 21-jarige Hassan woont vlak bij de spooroverweg. Toen hij het ongeval hoorde gebeuren, rende hij onmiddellijk naar de plek van de aanrijding.

“Ik dacht niet na. Ik zag iemand liggen en wist dat elke seconde telde,” vertelt hij met trillende stem.

Toen Hassan bij Nadir aankwam, merkte hij meteen hoe ernstig de situatie was.

“Hij ademde nog. Heel zwaar. Heel moeilijk. Je zag gewoon dat hij verschrikkelijke pijn had.”

Terwijl tientallen mensen vanop afstand toekeken, knielde Hassan naast de zwaargewonde jongen neer. Hij probeerde hem wakker te houden, stelde hem vragen en bleef voortdurend tegen hem praten.

“Ik bleef zeggen: ‘Blijf bij mij. Hoor je mij? Blijf wakker. De hulp komt eraan.'”

Minuten die een eeuwigheid leken te duren

Volgens Hassan duurde het ongeveer een kwartier voordat de eerste hulpdiensten arriveerden. Voor hem voelde het alsof de tijd volledig stil stond.

Rond hen verzamelde zich ondertussen een groeiende menigte. Familieleden, vrienden, buurtbewoners en jongeren uit de omgeving stonden machteloos toe te kijken.

“Ik hoorde mensen huilen. Ik hoorde mensen zijn naam roepen. Maar op dat moment focuste ik mij alleen op hem.”

Wat Hassan vooral bijblijft, zijn de ogen van Nadir.

“Ik zag dat hij vocht. Echt vocht. Hij wilde niet opgeven.”

Woorden die hem blijven achtervolgen

In de uren na het ongeval bleef één moment door zijn hoofd spoken.

Volgens Hassan probeerde Nadir meerdere keren iets te zeggen terwijl hij naast hem lag.

“Het ging moeilijk. Heel moeilijk. Hij had amper kracht.”

Toch herinnert Hassan zich dat de jongen hem op een bepaald moment aankeek en zachtjes enkele woorden probeerde uit te spreken.

“Ik hoorde hem zeggen: ‘Er is iets wat je moet weten…'”

Wat daarna volgde, kon Hassan door de chaos, de pijn en de sirenes niet volledig verstaan.

“Ik heb mezelf die woorden ondertussen honderden keren opnieuw horen afvragen. Wat wilde hij mij vertellen? Wat probeerde hij duidelijk te maken?”

Voor Hassan zijn het precies die onafgemaakte woorden die hem vandaag nog steeds achtervolgen.

Een hele buurt hield vast aan hoop

Terwijl hulpverleners alles op alles zetten om Nadir te stabiliseren, bleef de buurt hopen op een wonder.

Veel bewoners wezen erop dat de trein hem niet volledig had overreden en dat hij bovendien een helm droeg.

Dat gaf mensen moed.

“Wij dachten allemaal dat hij het misschien zou halen,” vertelt een vriend van de familie. “Iedereen bleef positief denken.”

De passagiers van de trein werden geëvacueerd, de spooroverweg bleef urenlang afgesloten en tientallen buurtbewoners bleven wachten op nieuws.

Het bericht waar iedereen bang voor was

Die hoop werd diep in de nacht verbrijzeld.

Rond half twee kwam het nieuws dat niemand wilde horen.

Nadir was in het ziekenhuis overleden aan zijn verwondingen.

Het verdriet sloeg onmiddellijk toe bij familie, vrienden, klasgenoten en buurtbewoners.

Ook voor Hassan kwam het nieuws bijzonder hard binnen.

“Ik wist dat het ernstig was, maar ergens bleef ik geloven dat hij sterker zou zijn dan dit.”

School en gemeenschap in rouw

Nadir volgde een duale opleiding aan Tectum in Berchem. Daar werd met verslagenheid gereageerd op zijn overlijden.

Leerlingen, leerkrachten en vrienden proberen nog steeds te bevatten wat er gebeurd is.

In de wijk Hoboken overheersen dezelfde gevoelens van ongeloof en verdriet.

Verschillende buurtbewoners wijzen erop dat ze al langer gevaarlijke situaties zagen aan de spooroverweg.

“Je ziet hier regelmatig mensen nog snel oversteken wanneer de barelen al dicht zijn,” vertelt een bewoner. “Iedereen wist dat het ooit fout kon aflopen. Alleen had niemand gedacht dat het een jongen als Nadir zou zijn.”

Een herinnering die nooit zal verdwijnen

Voor Hassan eindigde het drama niet toen de ambulances vertrokken.

Elke dag opnieuw denkt hij terug aan de minuten die hij naast Nadir doorbracht.

Aan de blik in zijn ogen.

Aan zijn gevecht om bij bewustzijn te blijven.

En vooral aan die onafgemaakte woorden.

“Ik probeerde hem te redden. Dat zou iedereen gedaan hebben,” zegt hij zacht.

Even valt het stil.

“Maar die zin… die krijg ik niet meer uit mijn hoofd. ‘Er is iets wat je moet weten…’ Sinds die dag vraag ik me voortdurend af wat hij mij nog wilde vertellen.”

Terwijl het onderzoek naar de precieze omstandigheden van het ongeval verdergaat, blijft voor velen vooral één beeld hangen: dat van een 21-jarige jongen die weigerde weg te kijken en tot het allerlaatste moment naast Nadir bleef zitten, hopend op een wonder dat uiteindelijk niet kwam.