Sommige momenten overstijgen politiek. Sommige momenten raken iedereen in de zaal, ongeacht partij, overtuiging of achtergrond. Dat was precies wat gebeurde tijdens de bijzondere rouwhulde voor Margriet Hermans in het Vlaams Parlement.

Terwijl de parlementsleden in stilte luisterden, sprak voormalig partijvoorzitter Egbert Lachaert warme en emotionele woorden uit ter nagedachtenis van de vrouw die jarenlang niet alleen politica was, maar ook een van de meest geliefde gezichten van Vlaanderen.

Op de publieke tribune zat dochter Celien Hermans aandachtig mee te luisteren. Voor velen was haar aanwezigheid misschien wel het meest aangrijpende beeld van de dag.

“Ze was veel meer dan een politica”

Lachaert herinnerde de aanwezigen eraan dat Margriet Hermans gedurende tien jaar zetelde in het Vlaams Parlement en daarnaast ook actief was als gemeenschapsenator.

Maar zijn eerbetoon ging veel verder dan haar politieke carrière.

Hij schetste het beeld van een vrouw die Vlaanderen al kende lang voordat ze de politiek instapte. Een zangeres, presentatrice, mediafiguur en bovenal iemand die mensen wist te raken.

“Ze had het hart op de tong,” klonk het. “Ze sprak over thema’s waar anderen soms liever over zwegen.”

Volgens Lachaert bleef Margriet haar hele leven trouw aan zichzelf. Ze sprak openlijk over maatschappelijke kwesties, kwam op voor gelijke kansen en zette zich in voor onderwerpen die haar persoonlijk raakten.

Van de klas naar de televisie en vervolgens naar de politiek

Tijdens de hulde werd ook teruggekeken naar de indrukwekkende levensloop van Margriet Hermans.

Geboren in Turnhout groeide ze op in een warm gezin en studeerde ze af als regentes Frans, Engels en geschiedenis. Voordat Vlaanderen haar leerde kennen als artieste, stond ze zelf voor de klas als leerkracht.

Haar doorbraak kwam in de jaren tachtig, waarna ze uitgroeide tot een van de bekendste gezichten op radio en televisie.

Later vond ze haar weg naar de politiek, waar ze haar bekendheid gebruikte om onderwerpen onder de aandacht te brengen die volgens haar meer aandacht verdienden.

Celien kijkt toe terwijl herinneringen worden opgehaald

Het meest emotionele moment kwam misschien niet tijdens de speech zelf, maar in de blikken die regelmatig richting de tribune gingen.

Daar zat Celien Hermans, zichtbaar geraakt terwijl herinneringen aan haar moeder één voor één werden opgehaald.

Toen Lachaert sprak over de muzikale band tussen moeder en dochter, werd het muisstil in de zaal.

Hij herinnerde eraan hoe Margriet de laatste jaren vaak samen met Celien optrad en hoe trots ze was op het talent van haar dochter.

Voor veel aanwezigen werd op dat moment duidelijk dat achter de publieke figuur vooral een moeder schuilging die enorm geliefd was binnen haar familie.

Een vrouw die altijd zichzelf bleef

Lachaert vertelde ook over een recente ontmoeting met Margriet tijdens een optreden.

Wat hem toen vooral was bijgebleven, was dat ze haar maatschappelijke betrokkenheid nooit had verloren.

Zelfs na haar politieke loopbaan bleef ze gepassioneerd praten over wat er leefde in Vlaanderen. Ze had nog steeds een uitgesproken mening en wist die volgens hem op een menselijke en respectvolle manier over te brengen.

“Dat is een kunst die niet iedereen beheerst,” merkte hij op.

De diagnose kwam als een schok

Tijdens de hulde werd meermaals verwezen naar de snelheid waarmee alles is gegaan.

Voor familie, vrienden en bewonderaars voelt het afscheid nog altijd onwezenlijk. Velen hadden nauwelijks de tijd om het nieuws van haar ziekte te verwerken voordat ze alweer afscheid moesten nemen.

Die plotselinge leegte werd tijdens de bijeenkomst haast tastbaar.

Verschillende aanwezigen moesten zichtbaar slikken toen Lachaert sprak over het verdriet dat haar naasten vandaag dragen.

Een volksfiguur die Vlaanderen nooit zal vergeten

Aan het einde van zijn toespraak vatte Lachaert misschien wel samen wat zoveel mensen voelen.

Margriet Hermans was volgens hem veel meer dan een politica, veel meer dan een zangeres of televisiepersoonlijkheid.

Ze was een echte volksfiguur.

Iemand die generaties Vlamingen liet lachen, ontroerde met haar muziek, verbaasde met haar eerlijkheid en indruk maakte met haar onuitputtelijke energie.

Een stilte die meer zei dan duizend woorden

Na de toespraak volgde een minuut stilte.

Niemand sprak. Niemand bewoog.

In die stilte leek heel het Vlaams Parlement nog één keer stil te staan bij het leven van een vrouw die op zoveel verschillende manieren haar stempel heeft gedrukt op Vlaanderen.

Voor Celien, die alles vanop de tribune meemaakte, moet het een bijzonder zwaar maar tegelijk ook troostend moment zijn geweest.

Want terwijl het verdriet om haar moeder immens blijft, werd die dag nog eens duidelijk hoeveel mensen Margriet Hermans in hun hart hebben gesloten.

En precies daarom hield vrijwel niemand het nog droog.