‘Ik kwam om afscheid te nemen, maar vertrok met nog meer tranen…’ Eerste bezoekers aan het rouwregister van Margriet Hermans delen herinneringen die diep raken
Wat een eenvoudig afscheid moest worden, groeide uit tot een emotionele stroom van verhalen, tranen en onvergetelijke herinneringen. In het rouwcentrum waar Vlaanderen afscheid neemt van Margriet Hermans, blijkt al snel dat de geliefde zangeres, presentatrice en politica veel meer achterliet dan een indrukwekkende carrière. Voor de eerste bezoekers leeft vooral de vrouw voort die altijd tijd maakte voor een glimlach, een luisterend oor en een warm woord.
Een stilte die meer zei dan duizend woorden
Nog voor de deuren officieel geopend waren, stonden de eerste bezoekers al aan te schuiven voor het rouwregister van Margriet Hermans. Sommigen kwamen van dichtbij, anderen reden tientallen kilometers om haar een laatste groet te brengen.
Binnen hing een bijzondere stilte. Geen gewone stilte, maar een stilte die gevuld leek met emoties. Mensen bladerden voorzichtig door foto’s, lazen persoonlijke boodschappen en bleven soms minutenlang staren naar het portret van de vrouw die jarenlang een vaste plaats had in hun leven.
Velen verlieten het rouwcentrum met rode ogen. Niet omdat ze Margriet persoonlijk hadden verloren als familielid, maar omdat ze het gevoel hadden afscheid te nemen van iemand die jarenlang deel uitmaakte van hun eigen verhaal.
“Ze kende mijn naam nog jaren later”
Tussen de bezoekers bevond zich ook een vrouw die Margriet meer dan twintig jaar geleden ontmoette na een optreden.
“Ik was toen nog een jong meisje”, vertelt ze geëmotioneerd. “Na het concert bleef ze nog uren napraten met mensen. Ik was ontzettend zenuwachtig, maar zij stelde me meteen op mijn gemak. Wat mij altijd is bijgebleven, is dat ze jaren later mijn naam nog kende toen ik haar opnieuw tegenkwam.”
De herinnering alleen al bracht haar opnieuw tot tranen.
“Dat was Margriet. Ze zag mensen echt. Niet alleen haar publiek, maar de mens achter het gezicht.”
Van televisie-icoon tot vertrouwenspersoon
Voor Vlaanderen was Margriet Hermans een bekende stem op radio en televisie. Maar uit de verhalen die bezoekers achterlaten, komt vooral een ander beeld naar voren.
Steeds opnieuw beschrijven mensen haar als warm, toegankelijk en oprecht.
Een voormalige collega schrijft in het rouwregister:
“Iedereen kende de artiest. Wij kenden de vrouw die altijd als eerste vroeg hoe het écht met je ging.”
Een andere bezoeker vertelt dat Margriet hem ooit hielp tijdens een moeilijke periode in zijn leven.
“Ze wist waarschijnlijk niet eens hoeveel haar woorden toen voor mij betekenden. Maar ik ben die dag nooit vergeten.”
De woorden van Celien blijven nazinderen
Het overlijden van Margriet kwam voor velen onverwacht hard aan. Haar dochter Celien maakte eerder bekend dat eind april kanker werd vastgesteld en dat later bleek dat het ging om een agressief neuro-endocrien carcinoom met beperkte behandelingsmogelijkheden.
De openhartige boodschap waarin Celien beschreef hoe haar moeder haar laatste weken beleefde, wordt ook aan het rouwregister vaak besproken.
Veel bezoekers geven toe dat vooral één zin hen diep heeft geraakt: dat Margriet zelfs in haar laatste dagen vooral bezorgd bleef om de mensen rondom haar.
“Dat typeert haar volledig”, zegt een oudere man die jarenlang fan was. “Zelfs toen zij degene was die hulp nodig had, dacht ze nog aan anderen.”
Tranen tussen foto’s en bloemen
Naarmate de dag vordert, groeit de bloemenzee rondom haar foto steeds verder aan. Rozen, witte lelies en handgeschreven kaartjes stapelen zich op.
Bijna elke bezoeker laat een persoonlijke boodschap achter.
Sommigen schrijven slechts enkele woorden.
“Bedankt voor alles.”
“Rust zacht, Margriet.”
“Je stem blijft voor altijd bij ons.”
Anderen vullen hele pagina’s met herinneringen aan ontmoetingen, optredens of momenten waarop haar muziek hen door moeilijke tijden hielp.
Meer dan eens moeten bezoekers even pauzeren omdat de emoties hen overweldigen.
“Ik kwam afscheid nemen, maar ik nam vooral dankbaarheid mee”
Misschien vat één bezoekster het gevoel van velen nog het best samen.
Met tranen in de ogen sluit ze het rouwregister en kijkt nog één keer naar de foto van Margriet.
“Ik dacht dat ik hier alleen zou komen huilen,” zegt ze zacht. “Maar terwijl ik al die verhalen las, voelde ik ook dankbaarheid. Dankbaarheid dat iemand zoveel warmte heeft kunnen nalaten.”
Ze veegt haar ogen droog en glimlacht voorzichtig.
“Ik kwam om afscheid te nemen, maar ik vertrok met nog meer tranen. Niet alleen van verdriet, maar ook omdat ik besefte hoeveel moois zij voor zoveel mensen heeft betekend.”
Een laatste groet aan een vrouw die Vlaanderen raakte
De komende dagen zullen nog duizenden mensen een laatste boodschap achterlaten voor Margriet Hermans. Toch lijkt één gedachte telkens terug te keren tussen de bloemen, de foto’s en de handgeschreven woorden.
Dat haar carrière indrukwekkend was, daar twijfelt niemand aan.
Maar wat bezoekers vooral zullen blijven herinneren, is niet de artieste, de presentatrice of de politica.
Het is de vrouw achter die publieke figuur.
De vrouw die mensen liet lachen, die luisterde, die bleef geven, en die volgens haar dochter zelfs in haar laatste uren nog dacht aan het welzijn van anderen.
Een afscheid dat daarom niet alleen gevuld is met verdriet, maar ook met liefde. Heel veel liefde.
