‘Ze had nog zoveel dromen…’ Emotioneel afscheid van busbegeleidster Anke (27), die om het leven kwam bij het zware ongeval in Buggenhout, laat collega’s en nabestaanden met een onbeschrijfelijk gemis achter

Een gewone schoolochtend die eindigde in een tragedie

Wat een gewone ochtend had moeten worden voor tientallen gezinnen, veranderde in enkele seconden in een nachtmerrie. Het zware ongeval aan de spoorwegovergang in Buggenhout heeft België diep geschokt. Vier mensen kwamen om het leven nadat een trein in botsing kwam met een schoolbusje dat leerlingen van een school voor buitengewoon onderwijs vervoerde.

Onder de slachtoffers bevond zich ook Anke, een 27-jarige busbegeleidster die volgens collega’s bekendstond om haar warme glimlach, haar eindeloze geduld en haar grote hart voor kinderen. Haar overlijden laat een leegte achter die volgens velen onmogelijk te vullen zal zijn.

Een jonge vrouw met een hart voor kwetsbare kinderen

Voor de buitenwereld was Anke één van de begeleiders op het leerlingenvervoer. Voor de kinderen die ze elke dag hielp, was ze veel meer dan dat.

Collega’s beschrijven haar als iemand die iedere leerling bij naam kende en altijd wist wanneer een kind een moeilijke dag had. Ze maakte grapjes om angst weg te nemen, luisterde naar verhalen die anderen misschien niet hoorden en zorgde ervoor dat ieder kind zich veilig voelde tijdens de rit naar school.

“Ze zag haar werk nooit als een job,” vertelt een geëmotioneerde collega. “Voor Anke stonden die kinderen centraal. Ze leefde mee met hun successen, hun zorgen en hun dromen.”

De laatste rit

Op de ochtend van het ongeval begeleidde Anke opnieuw een groep leerlingen richting school. Niemand kon vermoeden dat die rit haar laatste zou worden.

Rond 08.08 uur ging het mis aan een spoorwegovergang in Buggenhout. De impact van de botsing was enorm. Volgens getuigen werd het voertuig meters ver weggeslingerd. Hulpdiensten kwamen massaal ter plaatse, maar voor vier inzittenden kwam alle hulp te laat.

Naast Anke verloren ook de chauffeur en twee jonge leerlingen het leven.

Het nieuws verspreidde zich razendsnel door de regio en veroorzaakte overal ongeloof en verdriet.

“Ze had haar hele toekomst nog voor zich”

Voor familie en vrienden voelt het verlies bijzonder onwerkelijk.

Volgens mensen uit haar omgeving had Anke nog talloze plannen voor de toekomst. Ze droomde ervan zich verder te specialiseren in de begeleiding van jongeren met specifieke zorgnoden en sprak regelmatig over nieuwe projecten waarmee ze kinderen extra kansen wilde geven.

“Ze had nog zoveel dromen,” zegt een familievriend. “Ze stond nog maar aan het begin van haar leven. Ze had nog zoveel liefde te geven en zoveel plannen die ze wilde realiseren.”

Juist daarom komt haar overlijden voor velen zo hard aan.

Een golf van emoties op school

Ook binnen de schoolgemeenschap is het verdriet enorm. Leerlingen, ouders, leerkrachten en medewerkers proberen het verlies samen te verwerken.

Voor veel kinderen was Anke een vertrouwd gezicht dat iedere ochtend en namiddag aanwezig was. Sommigen zagen haar zelfs vaker dan bepaalde familieleden.

Psychologische begeleiding werd onmiddellijk opgestart voor leerlingen en personeelsleden die met het drama geconfronteerd werden. Verschillende ouders spreken over een vrouw die altijd klaarstond om te helpen, zelfs wanneer haar werkdag eigenlijk al voorbij was.

“Ze vroeg altijd hoe het met onze zoon ging,” vertelt een moeder. “Dat deed ze niet uit beleefdheid. Ze meende het echt.”

België leeft mee

De tragedie in Buggenhout heeft niet alleen lokaal diepe indruk gemaakt. Vanuit heel België en ver daarbuiten stromen steunbetuigingen binnen.

Politici, hulpverleners, scholen en gewone burgers delen boodschappen van medeleven. Ook vanuit Europa kwamen reacties van steun voor de getroffen families en de gemeenschap.

Toch bieden woorden momenteel slechts beperkte troost aan de mensen die Anke persoonlijk kenden.

Een afscheid vol liefde en verdriet

De komende dagen zullen in het teken staan van rouw, herinneringen en afscheid nemen.

Vrienden omschrijven Anke als iemand die licht bracht in het leven van anderen. Iemand die luisterde zonder te oordelen en die zelfs op moeilijke dagen nog een glimlach wist te vinden.

Terwijl het onderzoek naar de exacte omstandigheden van het ongeval verder loopt, proberen haar nabestaanden zich vast te houden aan die herinneringen.

Aan haar vriendelijkheid. Haar geduld. Haar onvoorwaardelijke inzet voor de kinderen die aan haar zorg waren toevertrouwd.

En vooral aan de gedachte die steeds opnieuw terugkomt bij iedereen die haar kende:

“Ze had nog zoveel dromen. En toch heeft ze in haar veel te korte leven meer harten geraakt dan de meesten ooit zullen doen.” 💔