Voor het grote publiek was Margriet Hermans de vrolijke zangeres, televisiepersoonlijkheid en politica die generaties Vlamingen wist te raken met haar warmte, humor en uitgesproken mening. Voor Frank Deloof was ze echter vooral de vrouw met wie hij lief en leed deelde, de partner die zijn leven kleur gaf en met wie hij jarenlang een onbreekbare band opbouwde.

Toen eind april de diagnose kanker kwam, stortte hun wereld plotseling in. Aanvankelijk was er nog hoop. Artsen onderzochten de mogelijkheden en de familie klampte zich vast aan elk positief signaal. Maar half mei volgde het harde verdict: een agressief neuro-endocrien carcinoom, een zeldzame kanker met bijzonder beperkte behandelingsopties.

Volgens mensen uit de nabije omgeving bleef Margriet ondanks alles vechten. Zelfs toen haar lichaam zichtbaar achteruitging, probeerde ze haar geliefden gerust te stellen. Maar voor Frank werd elke dag moeilijker om te dragen.

“Je ziet iemand van wie je houdt langzaam veranderen, en je weet dat je daar niets tegen kunt doen,” zou hij volgens intimi hebben toevertrouwd. “Dat gevoel van machteloosheid is nauwelijks te beschrijven.”

Een strijd die veel sneller ging dan iemand had verwacht

Na de diagnose werd nog chemotherapie opgestart, maar Margriet was op dat moment al zwaar verzwakt. Haar energie verdween razendsnel en de glimlach die jarenlang haar handelsmerk was geweest, verscheen steeds minder vaak.

Waar ze vroeger een kamer vulde met haar aanwezigheid, werd zelfs een eenvoudig gesprek op sommige dagen een zware inspanning. Familieleden zagen hoe de ziekte haar beetje bij beetje beroofde van haar krachten.

Frank week nauwelijks van haar zijde. Samen met dochter Celien bracht hij uren door aan haar bed. Er werd gehuild, maar ook gelachen. Oude herinneringen kwamen opnieuw boven. Verhalen uit hun leven samen kregen plots een veel diepere betekenis.

“De voorbije weken hebben wij samen nog heel bewust geleefd,” schreef Celien later in haar emotionele afscheid. Woorden die perfect samenvatten hoe de familie die laatste periode heeft beleefd.

De moeilijke beslissing die alles veranderde

Naarmate de pijn toenam en het perspectief op herstel volledig verdween, kwam Margriet voor een bijzonder moeilijke keuze te staan.

Volgens Celien werd het fysieke ongemak ondraaglijk. De behandelingen konden haar niet meer genezen en boden nauwelijks uitzicht op een aanvaardbare levenskwaliteit. Uiteindelijk besloot Margriet zelf de regie over haar laatste hoofdstuk te behouden.

“Mama heeft de moeilijke en moedige beslissing genomen om ook hier haar leven in handen te nemen. Hetzij haar levenseinde,” schreef haar dochter.

Voor Frank was dat moment bijzonder zwaar. Toch respecteerde hij haar wens volledig. Wie haar kende, weet dat Margriet altijd haar eigen keuzes maakte en haar lot liefst zelf bepaalde.

Zelfs in haar afscheid bleef ze aan anderen denken

Wat Frank misschien nog het meest raakte, was dat Margriet tot het allerlaatste moment bezorgd bleef om de mensen rondom haar.

Terwijl haar eigen krachten verdwenen, vroeg ze hoe het met Celien ging. Ze dacht aan haar familie, haar vrienden en zelfs aan de mensen die haar jarenlang hadden gevolgd.

“Zelfs in haar afscheid bleef ze mama,” schreef Celien. “Bezorgd om iedereen rondom haar. Dankbaar. Liefdevol. Sterk.”

Die woorden raken vandaag heel Vlaanderen, omdat ze precies tonen wie Margriet werkelijk was.

Een laatste periode in kleine kring

Door de snelheid waarmee de ziekte evolueerde, was er nauwelijks tijd voor bezoek. Vele vrienden en collega’s hoopten haar nog één keer te kunnen zien, maar dat bleek onmogelijk.

Enkel haar meest nabije familie bleef aan haar zijde. Ook een zus die al jarenlang in Amerika woont, reisde met spoed naar België om afscheid te kunnen nemen.

Voor Frank werd die besloten familiekring een veilige cocon waarin afscheid kon worden genomen zonder camera’s, zonder publieke aandacht en zonder druk van buitenaf.

Handen werden vastgehouden. Tranen vloeiden. Soms werd er gezwegen omdat woorden tekortschoten. Soms werd er juist gelachen om herinneringen die niemand ooit zou vergeten.

Een afscheid dat Vlaanderen diep raakt

Het overlijden van Margriet Hermans laat een leegte achter die moeilijk te vullen zal zijn. Niet alleen in de Vlaamse mediawereld, maar vooral binnen haar familie.

Voor Frank blijft het verlies van zijn levenspartner haast onvoorstelbaar. Voor Celien verdween haar moeder, haar beste vriendin en haar grootste steunpilaar.

Toch proberen beiden troost te vinden in de manier waarop Margriet haar laatste weken heeft beleefd: bewust, liefdevol en omringd door de mensen die ze het meest liefhad.

Haar stem mag dan verstomd zijn, haar nalatenschap leeft verder in haar muziek, haar televisieoptredens, haar humor en de duizenden herinneringen die ze achterlaat.

En misschien blijft vooral één beeld hangen: dat van een vrouw die, zelfs toen haar lichaam haar in de steek liet, bleef vechten voor waardigheid, liefde en verbondenheid — tot het allerlaatste moment.