Een diagnose die hun wereld op zijn kop zette

Toen bij Margriet Hermans een agressief neuro-endocrien carcinoom werd vastgesteld, leek de grond onder haar familie weg te zakken. De populaire zangeres, presentatrice en politica had haar leven lang energie uitgestraald, maar plots draaide alles om onderzoeken, behandelingen en moeilijke gesprekken over de toekomst.

Aanvankelijk bleef er nog hoop bestaan. Frank en Celien wilden geloven dat de artsen een oplossing zouden vinden. Ze probeerden vast te houden aan elk positief signaal, hoe klein ook. Maar naarmate de weken verstreken, werd duidelijk dat de ziekte sneller en harder toesloeg dan iemand had verwacht. De energie van Margriet verdween zichtbaar, terwijl de fysieke pijn steeds zwaarder werd.

Volgens mensen uit haar omgeving was dat misschien wel het moeilijkste om te zien: een vrouw die altijd zo levenslustig was geweest, moest plots al haar kracht gebruiken om de dag door te komen.

Celien zag haar moeder langzaam veranderen

Voor Celien voelde het alsof de tijd plots veel sneller begon te lopen. Waar ze vroeger dagelijks sprak over nieuwe plannen, muziek en optredens, gingen hun gesprekken nu steeds vaker over herinneringen, familie en de dingen die echt belangrijk zijn in het leven.

Toch bleef Margriet opvallend positief. Zelfs op moeilijke dagen probeerde ze haar dochter gerust te stellen. Ze wilde niet dat haar familie voortdurend verdrietig was. Integendeel, ze bleef lachen wanneer dat nog kon en genoot intens van elk moment dat ze samen konden doorbrengen.

“Dat was typisch mama,” vertellen vrienden van de familie. “Ze dacht altijd eerst aan anderen, zelfs wanneer ze zelf aan het vechten was.”

De woorden die Celien vlak voor het einde uitsprak

Naarmate duidelijk werd dat het afscheid dichterbij kwam, ontstonden er momenten die niemand ooit nog zal vergeten. Volgens familieleden bracht Celien zoveel mogelijk tijd door aan het bed van haar moeder. Ze hield haar hand vast, praatte met haar en vertelde haar dingen die ze misschien jarenlang vanzelfsprekend had gevonden.

Op één van die laatste momenten boog Celien zich naar haar moeder toe en fluisterde ze haar nog iets in het oor.

Ze vertelde haar hoe dankbaar ze was voor alles wat ze van haar had gekregen. Voor de liefde. Voor de steun. Voor de lessen die haar gevormd hadden tot de vrouw die ze vandaag is.

Maar bovenal vertelde ze haar dat ze mocht loslaten.

Dat zij en Frank elkaar zouden blijven steunen.

Dat alles goed zou komen.

Voor Celien was dat misschien het moeilijkste wat ze ooit heeft moeten zeggen.

Frank bleef haar hand vasthouden tot het allerlaatste moment

Ook voor echtgenoot Frank Deloof waren de laatste dagen bijzonder zwaar. Wie hen kende, wist hoe hecht hun band was. Jarenlang stonden ze samen in het leven, zowel tijdens de mooie momenten als tijdens de moeilijkste periodes.

Toen duidelijk werd dat het einde naderde, week Frank nauwelijks van haar zijde. Familieleden vertellen dat hij haar hand bleef vasthouden, urenlang, alsof hij het afscheid nog even wilde tegenhouden.

Ze praatten over hun leven samen, over herinneringen die tientallen jaren teruggingen en over de liefde die hen al die tijd had verbonden.

Volgens mensen die erbij waren, bleef Margriet opmerkelijk rustig. Alsof ze vooral bezorgd was om de mensen die achterbleven.

‘Vastgehouden tot we wel moesten loslaten’

In haar emotionele afscheidsboodschap beschreef Celien later hoe de familie die laatste weken bewust heeft beleefd. Er werd gehuild, maar ook gelachen. Er werden oude foto’s bekeken, verhalen verteld en herinneringen opgehaald die anders misschien verloren waren gegaan in de drukte van het leven.

Ze omschreef die periode als een tijd waarin iedereen probeerde vast te houden aan elk kostbaar moment.

Aan elke glimlach.

Aan elke knuffel.

Aan elk gesprek.

Tot het moment kwam waarop loslaten onvermijdelijk werd.

De woorden “vastgehouden tot we wel moesten loslaten” raakten duizenden Vlamingen diep, omdat ze perfect samenvatten wat zoveel families voelen wanneer ze afscheid moeten nemen van iemand die ze liefhebben.

Heel Vlaanderen rouwt mee

Sinds het overlijden van Margriet stromen de reacties vanuit het hele land binnen. Fans, collega’s en vrienden delen herinneringen aan de vrouw die generaties wist te raken met haar muziek, haar humor en haar warme persoonlijkheid.

Voor het publiek was ze een icoon.

Voor Frank was ze de liefde van zijn leven.

Voor Celien was ze haar thuis.

En precies daarom blijft haar verlies zo zwaar voelen.

Want hoewel Margriet Hermans er niet meer is, leeft ze voort in de mensen die ze heeft geraakt, in de herinneringen die ze heeft achtergelaten en in de liefde die haar familie nog elke dag met zich meedraagt. Zoals Celien zelf het misschien het mooist verwoordde: sommige mensen verdwijnen niet wanneer ze afscheid nemen. Zij blijven voor altijd aanwezig in het hart van de mensen die hen liefhadden.