‘Ouders overleden Rosalie (15) komen met verschrikkelijke boodschap na dood dochter’

Schok en verdriet

De familie van de vijftienjarige Rosalie Hoedjes heeft maandagmiddag een eerste reactie gegeven op het onvoorstelbare verlies. Rosalie werd zondag onwel tijdens de halve marathon van de Leiden Marathon en overleed, ondanks snelle hulp, ter plekke.

In een verklaring via hulporganisatie Namens de Familie beschrijft het gezin haar als een lieve, sportieve en ambitieuze tiener. Ze bedanken iedereen, bekend en onbekend, voor de steun en het medeleven in deze voor hen onwerkelijke dagen.

Wat er zondag gebeurde

Rond het middaguur, nabij de kruising van de Herensingel met de Lage Rijndijk in Leiden, ging het mis. Rosalie werd onwel, waarna omstanders en hulpdiensten direct handelden. Ter plaatse werd gereanimeerd en het gebied werd snel met doeken afgeschermd.

Even later plaatste de politie een tent om rust en privacy te waarborgen tijdens de hulpverlening. Ondanks de langdurige en intensieve inzet van professionals en vrijwilligers mocht het niet baten: het meisje overleed waar zij was neergevallen.

Reactie van de organisatie

Tjeerd Scheffer, namens de organisatie van de Leiden Marathon, reageerde aangeslagen. Hij noemde het verschrikkelijk nieuws, allereerst voor het gezin, en betuigde medeleven aan familie, vrienden en kennissen die versteld staan van dit plotselinge en onbegrijpelijke verlies.

Uit respect en om de hulpverlening alle ruimte te geven, werden direct ingrijpende besluiten genomen. De koersorganisatie stond in contact met de hulpdiensten en communiceerde dat veiligheid en zorg op dat moment zwaarder wogen dan sportieve ambities.

Besluit om onderdelen te schrappen

Meerdere onderdelen van het evenement werden stilgelegd. De tien kilometer, die om 13.00 uur van start zou gaan, werd afgelast. Ook de Kidsrun, normaliter een vrolijk familiefestijn, vond niet meer plaats uit respect voor de gebeurtenissen onderweg.

Deelnemers aan de marathon en halve marathon die al op het parcours waren, kregen de mogelijkheid hun race gecontroleerd uit te lopen. Op verschillende punten werd begeleiding ingezet om lopers te informeren en de doorstroming veilig te houden.

Menselijke keten rond de reanimatie

Op korte afstand stond blaaskapel de Maretoeters te spelen. Bandleider Emmanuël Snijers en zijn muzikanten zagen de noodsituatie ontstaan en snelden toe. Met tentdoeken uit hun partytent vormden zij, samen met omstanders, een afschermend menselijk schild.

Hun doel was eenvoudig en fundamenteel: rust creëren, hulpverleners ruimte geven en de privacy van het meisje bewaken. Het leverde een aangrijpend beeld op van saamhorigheid, midden op een parcours dat even daarvoor nog feestelijk kleurde.

Indringende momenten ter plaatse

Volgens Snijers duurde de inzet rond de reanimatie lang, grofweg een uur tot anderhalf uur. De fysieke en emotionele belasting was groot; het zijn momenten die, zoals hij het verwoordt, moeilijk van je netvlies te krijgen zijn.

Ondanks de intensieve hulp mocht het uiteindelijk niet baten. Rosalie overleed in de nabijheid van de mensen die haar probeerden te beschermen en de professionals die alles deden wat mogelijk was in een uiterst lastige, kwetsbare situatie.

Gedrag van omstanders

Niet iedereen begreep ter plekke wat er gaande was. Snijers vertelt dat sommige mensen door wilden fietsen, mopperden over een omleiding en het afgezette stuk, en soms weinig geduld toonden terwijl hulpverleners in stilte hun werk deden.

De verwarring en spanning liepen zo hoog op dat een bandlid zelfs een klap kreeg, aldus zijn relaas. Het incident laat zien hoeveel onbegrip eerstehulpverleners soms ontmoeten wanneer nood en nieuwsgierigheid zich pijnlijk kruisen.

Wie zij was

Rosalie zat op het Stedelijk Gymnasium in Leiden, waar ze bekendstond als iemand die zich vol toewijding op school en sport stortte. Ze was atletisch, hield van lopen en nam haar voorbereiding serieus, vertellen haar naasten.

Eerder liep ze al langere afstanden en ze had zich gemotiveerd voorbereid op deze halve marathon. In alles klinkt het beeld door van een warme, nieuwsgierige tiener met plannen, energie en een toekomst die nu plotseling is gestopt.

Leeftijd en verantwoordelijkheid

Officieel geldt bij de halve marathon een minimumleeftijd van zestien jaar. Rosalie was vijftien, en zou binnen een maand zestien zijn geworden. De organisatie gaat bij inschrijving uit van de gegevens die deelnemers zelf invullen.

De familie benadrukt dat de keuze om haar in te schrijven hun eigen verantwoordelijkheid was en spreekt de organisatie vrij van blaam. Het is een duidelijke, waardige boodschap in een tijd die vooral wordt gekenmerkt door stilte en verdriet.

Onzekerheid over doodsoorzaak

Over de exacte doodsoorzaak is nog niets met zekerheid bekendgemaakt. De nabestaanden hopen dat er later meer duidelijkheid komt, maar geven aan dat dit tijd kost. Speculatie helpt niemand; voor nu overheerst het wachten en het rouwen.

Ook voor de organisatie en betrokkenen is het belangrijk te begrijpen wat er precies is gebeurd. Inzichten kunnen helpen bij verwerking, en waar mogelijk, bij het verbeteren van protocollen, hoe zorgvuldig die op zulke grote evenementen doorgaans ook al zijn.

Vragen over veiligheid

Hardloopevenementen werken met uitgebreide veiligheidsplannen: medische posten langs het parcours, mobiele teams met AED’s en strakke communicatielijnen. Toch blijft elke race een fysieke belasting, en soms treft een onvoorziene medische aanleiding zelfs jonge, fitte deelnemers.

Leeftijdsgrenzen, gezondheidschecks en voorlichting helpen om risico’s klein te houden, maar nulrisico’s bestaan niet. De gebeurtenis in Leiden herinnert eraan dat sport vreugde brengt, en tegelijk kwetsbaar kan zijn wanneer het lot zich onverbiddelijk meldt.

Rouw en steun

De klap wordt in Oegstgeest, Leiden en daarbuiten breed gevoeld. Klassen, vrienden, lopers en betrokkenen uit de organiserende wereld leven massaal mee. Berichten van medeleven, herinneringen en troostwoorden stromen binnen en bieden het gezin kleine ankers in een storm.

Scholen en verenigingen staan bekend om hun zorgzame netwerken na ingrijpende gebeurtenissen. Er wordt geluisterd, ruimte gemaakt voor verdriet en waar nodig professionele begeleiding aangeboden. Het helpt om samen te dragen wat voor één gezin te groot voelt.

Tot slot

Boven alles staat een veel te jong leven dat abrupt is gestopt. We denken aan Rosalie, haar familie en iedereen die haar liefhad. Moge de warmte van alle steunbetuigingen een beetje houvast bieden in dagen die zo donker zijn.

Wil je iets kwijt of een herinnering delen? We lezen graag mee op onze sociale kanalen. Reageer, stuur een bericht of steek een hart onder de riem; samen houden we de nagedachtenis aan Rosalie liefdevol levend.