Ophef rond Suzan & Freek na vernietigend oordeel Mark Koster
Suzan & Freek beleven een zwaar jaar op persoonlijk vlak en dat vertaalt zich nu in opvallend hoge noteringen in de Top 2000. Maar volgens mediacolumnist Mark Koster is die muzikale erkenning allesbehalve verdiend. In felle bewoordingen zet hij vraagtekens bij de kwaliteit van het duo én bij de geloofwaardigheid van ‘de lijst der lijsten’.
De Top 2000 is ooit bedoeld als een ranglijst van de allerbeste muziek aller tijden. In de praktijk bepaalt het publiek, en dat leidt volgens critici steeds vaker tot stemmen op basis van emotie in plaats van muzikale kwaliteit. Wie een trouwe achterban heeft of het publiek weet te raken door persoonlijke omstandigheden, maakt al snel kans op een hoge notering.
Emotiestemmen bepalen de lijst
Koster wijst erop dat ook René Karst dit jaar twee keer in de lijst staat, kort na zijn overlijden. Zijn nummers Atje Voor De Sfeer en Liever Te Dik In De Kist debuteerden direct, waarbij het eerste zelfs rond plek 153 belandde. “Dat is geen artistieke waardering, dat is een eerbetoon,” suggereert hij.
Volgens Koster geldt hetzelfde voor Suzan & Freek. Hij stelt dat de kankerdiagnose van Freek een directe invloed heeft gehad op hun hoge posities. Op X laat hij weten dat hij het sneu vindt dat emotie zo’n doorslaggevende rol speelt. “Zo goed is die muziek nu ook weer niet,” is zijn harde oordeel.
James Brown ontbreekt, Suzan & Freek niet
Om zijn punt te maken, vergelijkt Koster de noteringen met het ontbreken van iconen als James Brown. “The Godfather of Soul staat niet in de Top 2000. Dat zegt alles,” schrijft hij. Volgens hem laat de lijst daarmee vooral zien wat er mis is met de muzikale smaak van Nederland.
Ook haalt hij uit naar eerdere ‘comebacks’ in de lijst, zoals die van Marco Borsato. “Eerst eruit was zielig, daarna nog hoger terugkomen was nog sneuer,” aldus Koster, die vindt dat de ‘emofactor’ uit de lijst gefilterd zou moeten worden.
Pijnlijke vraag aan Suzan & Freek
Volgens de columnist zou iemand Suzan & Freek eens recht in het gezicht moeten vragen wat hun notering betekent. “Jullie staan in de Top 2000, James Brown en Ray Charles niet. Wat zegt dat over de smaak van Nederland?” noemt hij als voorbeeld van een ongemakkelijke, maar terechte vraag.
Ingrijpen door NPO Radio 2 vindt Koster overigens niet nodig. Hij ziet de Top 2000 vooral als een jaarlijkse sociologische spiegel. “Je kijkt in de ziel van een land zonder soul, met een kortetermijngeheugen vol valse emotie,” schrijft hij cynisch.
Humor en relativering
Toch relativeert Koster zijn kritiek ook. Volgens hem moet je er vooral om lachen. De Top 2000 noemt hij een cultureel fenomeen waarin fans met zakdoekjes klaarzitten voor het volgende tranentrekkende lied, om daarna weer door te gaan met de orde van de dag.
Zijn conclusie is helder en onverbiddelijk: “James Brown is beter dan Suzan & Freek. Muzikaal, historisch en qua invloed. Zolang we dat blijven beseffen, is er niks aan de hand.” Volgens Koster weten Suzan & Freek zelf ook prima dat hun status als sterren waarschijnlijk tijdelijk is.
De discussie over emotie versus kwaliteit in de Top 2000 lijkt daarmee opnieuw losgebarsten – en Suzan & Freek staan dit jaar volop in het middelpunt van die storm.
